Uzasadnienie
Uchwałą z dnia 30 kwietnia 2003 r. Państwowa Komisja Wyborcza odmówiła Polskiemu Oddziałowi Regionalnemu „Soboru Wszechsłowiańskiemu” - Międzynaro- dowemu Zrzeszeniu Stowarzyszeń wydania zaświadczenia o przysługiwaniu upraw- nienia do udziału w kampanii referendalnej w programach radiowych i telewizyjnych nadawców publicznych w formie audycji regionalnych, z uzasadnieniem, że z jednej strony cele statutowe tego Zrzeszenia określone w pkt 2 jego statutu nie są związane z przedmiotem referendum, czego wymaga art. 48 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym, z drugiej strony zaś zawiadomienie Zrzeszenia dotknięte jest istotnym uchybieniem formalnym, polegającym na repre- 2 zentacji Zrzeszenia przy zgłoszeniu zawiadomienia niezgodnej z postanowieniami pkt 8.4. statutu.
W skardze na powyższą uchwałę „Sobór Wszechsłowiański” kwestionuje sta- nowisko Państwowej Komisji Wyborczej w przedmiocie niezgodności celów statuto- wych Zrzeszenia z przedmiotem referendum, natomiast odnośnie do wadliwości re- prezentacji przyznaje, że do skierowano Państwowej Komisji Wyborczej pismo z jed- nym, zamiast z dwoma podpisami, jednakże nie jest to istotne uchybienie, a podob- nego dopuściła się Państwowa Komisja Wyborcza posługując się w zaskarżonej uchwale błędną nazwą Stowarzyszenia „Sobór Wszechsłowian” zamiast prawidłowej nazwy „Sobór Wszechsłowiański”.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje
Przepis art. 48 ust. 2 ustawy o referendum przewiduje warunki formalne sta- wiane podmiotom uprawnionym do udziału w kampanii referendalnej przy składaniu do Państwowej Komisji Wyborczej zawiadomienia o zamiarze skorzystania z tego uprawnienia. W przypadku stowarzyszenia jest to uwierzytelniony statut i wyciąg z Krajowego Rejestru Sądowego o wpisaniu stowarzyszenia do tego Rejestru. Dowód z wpisu do Rejestru jest bowiem dowodem legalnej działalności stowarzyszenia, na- tomiast treść statutu nie tylko potwierdza cele stowarzyszenia, ale i właściwy tryb jego reprezentacji.
Z kolei przepis ustępu 4 art. 48 tej ustawy stanowi, że jeżeli za- wiadomienie danego podmiotu nie spełnia warunków, o jakich mowa w ust. 2, Pań- stwowa Komisja Wyborcza odmawia wydania zaświadczenia. Wymaganie to dotyczy wszystkich warunków, a więc także formalnych, dotyczących właściwej reprezentacji danego podmiotu, a wskazany przepis nie przewiduje możliwości uzupełnienia uchy- bień formalnych. Jeżeli zatem z pkt 8.4. statutu Stowarzyszenia wynika, że do doko- nywania czynności prawnych w jego imieniu wymagane jest współdziałanie dwóch członków Zarządu, w tym Przywódcy Oddziału - Wiceprezesa Stowarzyszenia, a inne osoby mogą dokonywać czynności prawnych w imieniu Stowarzyszenia wy- łącznie na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Zarząd, jak również repre- zentowanie stowarzyszenia na zewnątrz należy do organu kolegialnego, jakim jest Zarząd (pkt 5.1. i pkt 5.4.8) - to Państwowa Komisja Wyborcza zasadnie wytknęła „Soborowi Wszechsłowiańskiemu” wadliwość formalną zawiadomienia, polegającą na jej niezgodności ze Statutem - czego zresztą skarga nie kwestionuje.
Bagatelizuje 3 ona jednak to uchybienie przyrównując je do rzekomej nieprawidłowości użytej przez Państwową Komisję Wyborczą nazwy Stowarzyszenia. Są to jednak kwestie nierów- noznaczne, tym więcej, że o osobowości prawnej decyduje wpis do Krajowego Reje- stru Sądowego, a w Rejestrze tym, według wpisu z dnia 25 listopada 2002 r., figuruje nazwa „Polski Regionalny Oddział Międzynarodowego Zrzeszenia Stowarzyszeń „Sobór Wszechsłowian” i Państwowa Komisja Wyborcza miała prawo używać nazwy zamieszczonej w urzędowym Rejestrze, jeżeli zaś nazwa ta jest błędna, obowiązek jej sprostowania w Rejestrze spoczywa na Stowarzyszeniu. Zasadniczo jednak, zważywszy na zgodność innych danych (adres, członkowie Zarządu) tożsamość Stowarzyszenia jako autora zawiadomienia i adresata zaskarżonej uchwały nie może budzić wątpliwości, natomiast wadliwość reprezentacji stanowi nieusuwalne uchybie- nie formalne, uzasadniające przyjęty sposób rozstrzygnięcia sprawy przez Państwo- wą Komisję Wyborczą, nawet niezależnie od oceny zgodności statutowych celów Stowarzyszenia z przedmiotem referendum.
W konkluzji uznać należy, że zawiadomienie Stowarzyszenia było dotknięte wadą nieusuwalną, co uzasadnia oddalenie skargi i Sąd Najwyższy na podstawie art. 48 ust. 7 ustawy o referendum orzekł jak w sentencji.