Uzasadnienie
Minister Sprawiedliwości, działając na podstawie art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (jednolity tekst: Dz.U. z 2006 r. Nr 167, poz. 1191 ze zm.), złożył do Sądu Najwyższego wniosek o uchylenie uchwały z dnia 26 marca 2009 r., nr 3/09 XVII Walnego Zgromadzenia Komorników Sądowych Izby Komorniczej w B. Zaskarżoną uchwałą Walne Zgromadzenie „ustaliło zastępstwa komorników Izby Komorniczej w B. na wypadek, niemożności pełnienia obowiązków z powodu 2 przeszkód prawnych i faktycznych”. Ustalenie to polegało na wyznaczeniu dla każdego komornika jego zastępcy, będącego komornikiem lub asesorem komorniczym. Zdaniem Ministra Sprawiedliwości zaskarżona uchwała narusza art. 27 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym zastępcę komornika wyznacza prezes sądu apelacyjnego na wniosek rady izby komorniczej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek Ministra Sprawiedliwości o uchylenie zaskarżonej uchwały jest oczywiście uzasadniony. Wyłączna kompetencja prezesa sądu apelacyjnego do wyznaczania – na wniosek rady właściwej izby komorniczej – zastępcy komornika jest jednoznacznie określona w art. 27 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Samorząd komorniczy powstaje i funkcjonuje na podstawie art. 17 Konstytucji oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Kompetencje walnego zgromadzenia komorników izby komorniczej wymienia art. 89 tej ustawy, nie ma wśród nich wyznaczania zastępców komorników. Natomiast powołany w zaskarżonej uchwale jako podstawa jej podjęcia art. 90 ust. 1 wskazanej ustawy nie określa kompetencji walnego zgromadzenia komorników izby i oczywiście nie może być podstawą działania. Stanowi one jedynie, że decyzje walnego zgromadzenia komorników izby komorniczej zapadają w formie uchwał.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji.