Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 marca 2006 r. Sąd Rejonowy w K. przysądził własność objętej egzekucją nieruchomości na rzecz B.P. Postanowieniem z dnia 2 czerwca Sąd ten sporządził plan podziału sumy uzyskanej z tej egzekucji w kwocie 843 012 zł. Zarzuty co do tego planu Sąd Rejonowy w K. częściowo uwzględnił postanowieniem z dnia 22 września 2006 r.
Zażalenie Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych od tego ostatniego orzeczenia Sąd Okręgowy w R. oddalił postanowieniem z dnia 1 grudnia 2006 r. 2
Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w skardze z dnia 8 stycznia 2007 r. wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w R. z dnia 1 grudnia 2006 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.). Jest więc co do zasady niedopuszczalna, jeżeli w sprawie strona miała możliwość zaskarżyć orzeczenie apelacją, skargą kasacyjną, skargą o wznowienie postępowania lub mogła skorzystać z innego środka np. o uchylenie lub zmianę stwierdzenia nabycia spadku, czy z wniosku o przywrócenie terminu.
Od tego unormowania ustawodawca wprowadził wyjątek przewidziany w art. 4241 § 2 k.p.c. Na podstawie tej regulacji, skarga przysługuje także od orzeczenia sądu pierwszej instancji kończącego postępowanie w sprawie, naruszającego podstawowe zasady porządku prawnego, konstytucyjne wolności lub prawa człowieka, chociaż strony nie skorzystały z przysługujących im środków, pod warunkiem, że jego uchylenie lub zmiana w innym postępowaniu nie jest już dopuszczalna.
Ustawodawca wśród wymagań konstrukcyjnych tego nadzwyczajnego i wysoce sformalizowanego środka zawartych w art. 4245 § 1 k.p.c., nałożył na skarżącego obowiązek wskazania czy zaskarża orzeczenie w całości, czy też w części. Wniesiona skarga nie zawiera tego elementu, co już może stanowić podstawę do jej odrzucenia (por. odpowiednio postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2006 r., II PZ 17/06, OSNP 2007, nr 9-10, poz. 136).
Wymaganie wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie jest spełnione jeżeli skarżący bez przeprowadzenia analizy prawnej ogranicza tę część skargi do powtórzenia treści przepisu art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r., l CNP 5/05, OSNC 2006, Nr 1, poz. 17 i z dnia 28 października 2005 r., V CNP 13/05, LEX 186765). Nawet niedopuszczalność środków prawnych nie zwalnia 3 skarżącego od przedstawienia w tej materii jurydycznego wywodu. Wniesiona skarga nie spełnia więc także i tego wymagania.
Poza tym skarga od której - jak w omawianym wypadku - nie została uiszczona opłata stała w prawidłowej wysokości podlegała odrzuceniu a limine na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 4248 § 1 i 2 k.p.c.).