Uzasadnienie
Zgodnie z art. 4241 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje wyłącznie wtedy, gdy przez wydanie kwestionowanego orzeczenia wyrządzono szkodę. Tymczasem, co trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę, w treści skargi wskazano jedynie hipotetycznie, że takie orzeczenie może spowodować, iż pozwany i inni kontrahenci powoda wystąpią przeciwko niemu z roszczeniami o zapłatę. Oznacza to, że w chwili wniesienia skargi szkoda w ogóle jeszcze nie wystąpiła. Skarga jest zatem niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Ponadto należy jeszcze zwrócić uwagę, że wbrew twierdzeniom skarżącego w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania. Po pierwsze, nie pozbawiono skarżącego możliwości obrony swych praw – przy przyjęciu, że wniesione przez niego sprawy połączono do wspólnego rozstrzygnięcia, choć nie zgadza się on z rozstrzygnięciem jedynie niektórych spraw, to wciąż może skarżyć łączny wyrok, tyle że np. w części. Po drugie, postępowanie nie jest nieważne ze względu na orzekanie w I i II instancji przez tego samego sędziego. Analiza akt sprawy dowodzi, że orzekali różni sędziowie, a jedynie sędzia II instancji w toku rozpatrywania sprawy w I instancji wydał postanowienie o uznaniu sądu II instancji za niewłaściwy.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.
md