Uzasadnienie
Ustawodawca postawił skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia bardzo wysokie wymagania formalne i merytoryczne, sprecyzowane w art. 4245 k.p.c. W § pierwszym tego przepisu sformułowano tzw. wymagania konstrukcyjne, istotowe, których niespełnienie skutkuje odrzucenie skargi a limine, bez wzywania do uzupełnienia któregokolwiek z nich. Braki skargi w tym zakresie nie podlegają bowiem sanowaniu na podstawie art. 130 k.p.c.
Spośród sześciu wymagań skargi, określonych w art. 4245 § 1 k.p.c., we wniesionej skardze zabrakło precyzyjnego określenia dwóch z nich, tj. przytoczenia podstaw skargi oraz wskazania przepisu prawa, z którym, zdaniem skarżącego, orzeczenie jest niezgodne. Nie podlega dyskusji, że są to dwa odrębne wymagania, które tymczasem skarżący bezpodstawnie utożsamił. Jeżeli bowiem przyjąć, jak sugeruje to wprost ujęcie stylistyki tego fragmentu skargi, że zamieszczone na końcu jej 2 str. wymienienie przepisów odnosi się do wskazania przepisów, z którymi kwestionowane orzeczenie jest sprzeczne, to w skardze nie wskazano jej podstaw (pkt. 2). Jeśli zaś przyjąć - wbrew dosłownemu sformułowaniu skargi - że fragment ten zawiera przytoczenie podstaw skargi, to z kolei brak jest powołania w skardze przepisu, z którym, zdaniem jej autora, orzeczenie to jest sprzeczne (pkt 3). Tak sformułowana skarga nie spełnia wymogów z art. 4245 § 1 pkt. 2 i 3, w związku z czym podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1 k. p. c.).
Postanowienie o kosztach uzasadnia art. 102 k.p.c.