Uzasadnienie
Niniejsza skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlega odrzuceniu. W doktrynie nie budzi wątpliwości, że poza wyjątkowym przypadkiem przewidzianym w art. 4241 § 2 k.p.c., skarga przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu II instancji (art. 4241 § 1 k.p.c.). Chodzi przy tym o to, aby skarżący wykorzystał zwykłe środki zaskarżenia, ponieważ instancyjna kontrola orzeczenia ma służyć wyeliminowaniu wadliwych orzeczeń, zanim wyrządzą one szkodę. Skarżący musi przy tym w skardze wykazać, że składa skargę, ponieważ orzeczenie nie mogło i nie może być zaskarżone w innym trybie. Ma przy tym znaczenie to, która strona wykorzystała zwykłe środki zaskarżenia. W tej sprawie zaskarżono wprawdzie wyrok sądu II instancji, który rzeczywiście jest prawomocny, to nie jest bez znaczenia, że skarżący w rzeczywistości nie wykorzystał przysługujących mu środków prawnych, choć bowiem mógł, to nie złożył apelacji od wyroku sądu I instancji. Tymczasem sąd II instancji nie uchylił wyroku sądu I instancji, ale oddalił apelację powodów.
Należy zatem stwierdzić, że skarżącemu nie przysługuje skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, ponieważ nie wykorzystał on przysługujących mu zwykłych środków zaskarżenia, mianowicie nie wniósł apelacji od wyroku sądu I instancji. Ponadto trudno uznać, że w treści złożonej skargi podano przepisy, z którymi zaskarżone orzeczenie pozostaje niezgodne.
Wskazano bowiem jedynie szereg przepisów, które, jak to ujął skarżący, naruszono przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia. Są to więc wyłącznie podstawy skargi, lecz już nie przepisy, z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.