Uzasadnienie
W związku ze skargą powoda E. P. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 18 lutego 2011 r. należy zważyć, co następuje.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.
Skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., nie wskazuje bowiem przepisu prawa, z którymi wyrok jest niezgodny.
Uchwała Sądu Najwyższego nie jest przepisem prawa, dlatego przytoczenie jej nie może być uznane za wypełnienie wspomnianego wymogu konstrukcyjnego.
Nie został spełniony także wymóg określony w pkt 4 i 5, jednozdaniowa wzmianka o braku środków zaskarżenia, bez przytoczenia stosownych przepisów prawa oraz bez podjęcia nawet próby wykazania związku przyczynowego pomiędzy wydaniem zaskarżonego wyroku a szkodą, której nawet szacunkowo nie wskazano, oznacza, że wniesiony środek nie jest w istocie skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku i jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu.
Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.