Uzasadnienie
J. J. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 23 września 2009 r., wydanego po rozpoznaniu jego apelacji od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 27 lutego 2009 r., oddalającego jego powództwo skierowane przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Prezesa Sądu Rejonowego, o zapłatę.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Wymagania, którym, zgodnie z treścią art. 4245 § 1 k.p.c., powinna odpowiadać skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, mają charakter szczególny, są traktowane jako wymagania konstrukcyjne tej skargi.
Oznacza to, że jeżeli skarga nie zawiera wszystkich przewidzianych powołanym przepisem elementów podlega, w myśl art. 4248 § 1, odrzuceniu a limine.
Wśród wymagań stawianych skardze powołany przepis wymienia mi. in.
przytoczenie podstaw skargi oraz ich uzasadnienie (pkt 2 § 1 art. 4245 k.p.c.), a nadto uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody (pkt 4).
W tym zakresie skarga powoda uchybia powołanemu przepisowi. Autor skargi co prawda wskazuje, że skargę tę opiera na naruszeniu prawa materialnego w postaci art. 417 § 1 k.c. jednakże nie został spełniony wymóg uzasadnienia tej podstawy w związku z okolicznościami sprawy. W skardze zawarto ogólne uwagi co do znaczenia art. 417 k.c. na gruncie odpowiedzialności za niezgodne z prawem działania władzy publicznej, przeoczono jednak, że skarga została wniesiona w konkretnej sprawie, co oznacza, że rzeczą skarżącego było powiązanie uzasadnienia wskazanej podstawy z okolicznościami sprawy, a więc wykazanie związku pomiędzy kwestionowanym wyrokiem a zarzucanym naruszeniem.
Obowiązek uprawdopodobnienia przez skarżącego wyrządzenia szkody przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.) oznacza złożenie oświadczenia, że szkoda wystąpiła, ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, Biul. SN 2005, nr 10, s. 14, z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, niepubl., z dnia 31 stycznia 2006 r. IV CNP 38/05 niepubl., z dnia 15 czerwca 2010 r., I CNP 9/10, niepubl., z dnia 14 grudnia 2011 r. II CNP 48/11niepubl.) oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia. W tym celu, w związku z treścią art. 243 k.p.c., 3 skarżący powinien powołać uprawdopodabniające to oświadczenie fakty i dowody w sposób, który pozwoliłby na powiązanie wskazywanego uszczerbku z treścią kwestionowanego orzeczenia. Skarga powoda nie zawiera oświadczenia, o którym tu mowa, brak jest też określenia rozmiaru i rodzaju szkody, nie przedstawiono też żadnych okoliczności, które uwiarygodniałyby wystąpienie szkody, na tym bowiem etapie postępowania odwołanie się do dowodu w postaci zeznania powoda jest chybione. Dowód taki mógłby prowadzić sąd powszechny w toku procesu o odszkodowanie, a nie Sąd Najwyższy badający dopuszczalność lub nawet zasadność skargi.
Brak wskazanych elementów w skardze powoda czyni ją niedopuszczalną.
W myśl art. 4248 k.p.c. skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu, przeto na podstawie powołanego przepisu Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
O kosztach postępowania przez Sądem Najwyższym należnych pozwanemu reprezentowanemu przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i § 3 w związku z art. 99 k.p.c. w związku z § 6 ust. 4 w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Odrzucenie skargi z powodu jej braków konstrukcyjnych nie uzasadnia przyznania od Skarbu Państwa ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi powoda wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powodowi w postępowaniu przez Sądem Najwyższym.