Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w G. w sprawie z powództwa J. M., przeciwko K. K. i T. K., o rozwiązanie umowy przekazania gospodarstwa rolnego, wyrokiem z dnia 19 czerwca 2006 r. oddalił powództwo rozstrzygając o kosztach jak w sentencji.
Powódka wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego orzeczenia, zaskarżając je w całości i wskazując, że orzeczenie jest niezgodne z art. 192 § 3 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Według art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. W wyjątkowych tylko wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, skarga przysługuje także od prawomocnego orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych (art. 4241 § 2 k.p.c.).
Jak wynika z osnowy przepisu art. 4241 § 2 k.p.c. ustawodawca w sposób wyraźny uzależnił dopuszczalność wniesienia skargi od orzeczenia sądu pierwszej instancji od spełnienia kumulatywne czterech przesłanek: po pierwsze - zaskarżeniu podlega tylko orzeczenie prawomocne, po drugie - musi zaistnieć wyjątkowy wypadek, po trzecie - strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, po czwarte - zmiana lub uchylenie orzeczenia nie jest możliwe w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych.
W niniejszej sprawie skarżący, przed wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. „skorzystał 3 z przysługującego mu środka prawnego” w postaci apelacji, którą Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 22 lutego 2007 r. oddalił w całości.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 w zw.
z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. orzekł jak w sentencji, rozstrzygając o kosztach postępowania zgodnie z art. 102 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c. db