Uzasadnienie
Pozwany R. D. wniósł sporządzoną osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Rejonowy w O. w dniu 18 stycznia 2007 r. Sąd Rejonowy przedstawił skargę wraz z aktami sprawy Sądowi Najwyższemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Dotyczy ono także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Przepisu tego jednak nie stosuje się, gdy 2 stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871 § 2 k.p.c.).
Przewidziany w art. 871 § 1 k.p.c. przymus adwokacko – radcowski pozbawia strony zdolności postulacyjnej. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sporządzona z naruszeniem art. 871 k.p.c., podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna z powodu braku zdolności postulacyjnej (art. 4248 § 1 k.p.c.). Skarżący nie wykazał, by należał do kręgu osób zwolnionych z przymusowego zastępstwa przez adwokata lub radcę prawnego, które zostały wymienione w art. 871 § 2 k.p.c. W tej sytuacji skarga, wniesiona przez niego z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c., podlega odrzuceniu jako z innych przyczyn niedopuszczalna w rozumieniu art. 4248 § 1 k.p.c.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy postanowił, jak w sentencji. O kosztach postępowania ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 i art. 42412 k.p.c.