Uzasadnienie
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, co dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Przymus adwokacko-radcowski nie obowiązuje jedynie w postępowaniu o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu, a także gdy stroną, jej organem, przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także, gdy stroną, jej organem lub przedstawicielem ustawowym jest adwokat lub radca prawny (art. 871 § 2 k.p.c.).
Z uwagi na to, że skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wniosła osobiście strona, a nie zachodzą wskazane w art. 871 § 2 k.p.c. okoliczności wyłączające przymus adwokacko-radcowski, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. odrzucił skargę.