Uzasadnienie
Pozwany J.U. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wskazując w niej, że skarga dotyczy wyroku Sądu Okręgowego z dnia 27 grudnia 2009 r. doręczonego pełnomocnikowi pozwanego w dniu 11 stycznia 2010 r., sygn.
I Ca 123/09.
Pismem z dnia 8 marca 2011 r. Przewodniczący w Sądzie Okręgowym wezwał pełnomocnika pozwanego m.in. do podania jakiego orzeczenia Sądu Okręgowego (z którego dnia) dotyczy wniesiona przez niego skarga w terminie 7 dni – pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi, w piśmie procesowym z dnia 25 listopada 2010 r., pełnomocnik pozwanego podał: „w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia z dn. 14 października 2010 r., złożonej do tut. Sądu wraz z załącznikami wskazano, iż dotyczy ona orzeczenia Sądu Okręgowego z dn. 27 grudnia 2009 r., doręczonego pełnomocnikowi pozwanego w dn. 11 stycznia 2010 r., sygn. akt I Ca 123/09.” Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W skardze wskazano jako zaskarżone orzeczenie z dnia 27 grudnia 2009 r., które nie zostało wydane w sprawie. Akta sprawy wskazują bowiem, że wyrok Sądu Okręgowego, o podanej przez pozwanego sygnaturze I Ca 123/09, został wydany w dniu 17 grudnia 2009 r. Ze względu na treść pisma procesowego pełnomocnika pozwanego z dnia 25 listopada 2010 r. nie można podania w skardze daty zaskarżonego orzeczenia z dnia 27 grudnia 2009 r. potraktować jako oczywistej pomyłki pisarskiej.
Z powyższych względów skarga była niedopuszczalna, gdyż została wniesiona od nieistniejącego orzeczenia. Uzasadniało to jej odrzucenie na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.