Uzasadnienie
Skarżąca wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G., którym ten Sąd uwzględnił powództwo ze skargi pauliańskiej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Przepis ten wyraża zasadę, że przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest wykorzystanie przez stronę przysługujących jej środków prawnych. Wyjątek od wskazanej zasady przewiduje art. 4241 § 2 k.p.c., który w 2 sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, dopuszcza skargę, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.
Skarżąca wniosła skargę od wyroku Sądu pierwszej instancji, przy czym nie wykazała przesłanek z art. 4241 § 2 k.p.c. Z tej przyczyny skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c.