Uzasadnienie
Pozwana (powódka wzajemna) MP wniosła osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 14 kwietnia 2005 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych; zasada ta nie odnosi się jedynie do osób wymienionych w paragrafie drugim tego przepisu, do których skarżąca nie zalicza się.
Także więc w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem zachodzi konieczność wykazania się zdolnością postulacyjną, analogicznie jak w postępowaniu kasacyjnym i zażaleniowym przed Sądem Najwyższym. Wniesienie skargi przez stronę, która nie ma zdolności postulacyjnej czyni skargę niedopuszczalną (por., m.in., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/97, OSNC 1997/6-7/77). Skarga wniesiona osobiście przez pozwaną podlegała zatem odrzuceniu jako „niedopuszczalna z innych przyczyn”, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.
Skarga ta jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na tej samej podstawie z tej także przyczyny, że została wniesiona po upływie terminu przewidzianego w art. 4246 § 1 pkt 1 k.p.c., który wyznacza okres, w którym skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem może być wniesiona. Zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego stał się prawomocny z chwilą jego wydania, tj. w dniu 14 kwietnia 2005 r., a skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 25 kwietnia 2007 r.
W tym stanie rzeczy nie wymagały rozważenia dalsze jeszcze, istotne braki skargi.