Postanowienie SN z 25 czerwca 2013 r., IV CSK 127/13

Wydany

25 czerwca 2013 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z wniosku J. P. przy uczestnictwie M. P. o podział majątku wspólnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 czerwca 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 10 maja 2012 r.,

Skład

SSN Irena Gromska-Szuster

Sentencja

1. odrzuca skargę kasacyjną;
2. zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki postępowania kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

r.

Uzasadnienie

Na wezwanie Sądu do usunięcia braku skargi kasacyjnej przez zamieszczenie w niej wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz uzasadnienia tego wniosku - pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z powołaniem się na art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. stwierdzając, że: „prawidłowe zastosowanie art. 43 § 1-3 k.r.o., w ustalonym stanie faktycznym tej sprawy, stanowiącym element uzasadnienia niniejszego wniosku wymaga wykładni czy nie zostały pogwałcone przepisy art. 43 § 1-3 k.r.o. Podnieść należy, że w tej sprawie występuje rażąca niezgodność rzeczywistego stanu z ustaleniami

Sądu obu instancji i to powoduje, że konieczne jest rozstrzygnięcie w drodze skargi kasacyjnej”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c. jednym z konstrukcyjnych wymagań skargi kasacyjnej jest zamieszczenie w niej wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy spełnienie tej przesłanki wymaga wskazania, na której z podstaw przedsądu przewidzianych w art. 3989 § 1 k.p.c. skarżący opiera wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz wykazania, w wyodrębnionym, profesjonalnym wywodzie prawnym, dlaczego w jego ocenie zachodzi wskazana przesłanka przedsądu.

Treść tego uzasadnienia nie może być dowolna i należy ją oprzeć na argumentacji jurydycznej (porównaj między innymi postanowienia z dnia 19 czerwca 2008 r.

II UK 55/08, z dnia 13 czerwca 2008 r. III CSK 104/08, z dnia 24 września 2008 r.

II CZ 61/08 i z dnia 8 października 2010 r. II PZ 32/10).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej wnioskodawcy nie spełnia tego wymagania. Poprzestano w nim bowiem na wskazaniu art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., jako podstawy wniosku oraz art. 43 § 1-3 k.r.o., jako przepisu wymagającego wykładni „w okolicznościach faktycznych sprawy”, natomiast nie przedstawiono żadnego wywodu prawnego, z którego wynikałoby jakie istotne zagadnienie prawne występuje w sprawie oraz dlaczego i w jakim zakresie przepis art. 43 § 1-3 k.r.o. wymaga wykładni Sądu Najwyższego.

Nie zostało zatem spełnione wymaganie skargi kasacyjnej przewidziane w art. 3984 § 2 k.p.c., co prowadzi do odrzucenia skargi na podstawie art. 3986 § 3 w zw. z art. 3986 § 2 k.p.c.

Na marginesie należy zwrócić uwagę, że choć sprawa toczy się w postępowaniu nieprocesowym, profesjonalny pełnomocnik wnioskodawcy zarówno w skardze kasacyjnej jak i w jej uzupełnieniu określa wnioskodawcę jako „powoda”, a siebie jako „pełnomocnika powoda”, co jest oczywiście błędne.

Na wniosek uczestniczki postępowania zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy zasądził na jej rzecz od wnioskodawcy koszty postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. jw