Uzasadnienie
Przysługująca od prawomocnych orzeczeń skarga kasacyjna, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, ma na celu – w interesie publicznym – ujednolicanie orzecznictwa sądów powszechnych, rozstrzyganie spraw precedensowych oraz o istotnym znaczeniu dla orzecznictwa sądowego i rozwoju prawa. Uwzględnienie celu i charakteru skargi kasacyjnej wymaga właściwego rozumienia treści przesłanek, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. i właściwego ich uzasadnienia.
Chociaż strona skarżąca powołała się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., to nie przedstawiła argumentacji jurydycznej mogącej przekonać o „istotności” sformułowanych zagadnień.
Uzasadnienie na s. 3-7 wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w istocie przedstawia, w odmiennym tylko ujęciu, tożsame kwestie podniesione wcześniej w ramach uzasadnienia podstaw kasacyjnych, a sprowadzające się do uzyskania wykładni przepisów art. 84 § 1 k.c. odnośnie do rozumienia błędu, a także wykładni art. 388 k.c. w odniesieniu do rozumienia stanu niedoświadczenia. Powyższe nie dowodzi wystąpienia istotnego zagadnienia prawnego (por. art. 3989 § 1 pkt 1 a pkt 2 k.p.c.).
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, działając na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i art. 99 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 7 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).