Postanowienie SN z 15 kwietnia 2010 r., IV CSK 44/10

Wydany

15 kwietnia 2010 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z powództwa Agencji Mienia Wojskowego w W. Oddziału Terenowego Biura Agencji Mienia Wojskowego w O. przeciwko Gminie Miejskiej O. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 kwietnia 2010 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 23 września 2009 r., odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, zasądza od pozwanej na rzecz powoda 1800 (jeden tysiąc osiemset zł) kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym.

Skład

SSN Antoni Górski

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Pozwana Gmina Miejska O. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego w sprawie z powództwa Agencji Mienia Wojskowego Oddziału

Terenowego Biura Agencji Mienia Wojskowego w O. o zapłatę. Jako podstawę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazała przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wobec potrzeby wykładni przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej u.g.n.) dotyczących sprzedaży nieruchomości pomiędzy Jednostkami Samorządu Terytorialnego a Skarbu Państwa. Jej zdaniem obecna regulacja budzi wątpliwości, czy każda umowa sprzedaży za cenę niższą niż rynkowa jest sprzedażą z udzieleniem bonifikaty, o której mowa w art. 68 ust. 1 u.g.n. oraz czy art. 14 ust. 1 u.g.n. jest samodzielną podstawą do zawierania takich umów przez Agencję Mienia Wojskowego, czy też zachodzi potrzeba uzyskania zgody innego organu (właściwego wojewody).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Jeżeli skarżąca jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi wskazała na konieczność wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, powinna wskazać że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, niepubl.). Skarżąca nie wykazała istnienia takich okoliczności. Wskazane w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wątpliwości prawne były już przedmiotem rozważań

Sądu Najwyższego. W wyroku z dnia 30 listopada 2004 r. (sygn. akt. IV CK 300/04, niepubl.) Sąd Najwyższy stwierdził, iż brak w treści umowy sprzedaży lokalu zapisu o możliwości żądania zwrotu bonifikaty udzielonej na podstawie art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie wyłącza prawa właściwego organu do domagania się zwrotu bonifikaty w przypadku zaistnienia przesłanek, od których przepis ten uzależnia żądanie zwrotu bonifikaty, chyba że z prowadzonych przez strony negocjacji wynika, że zgodnym zamiarem 3 było wyłączenie uprawnienia gminy do żądania zwrotu bonifikaty. Jak wynika z ustaleń Sądu Apelacyjnego Prezes Mienia Wojskowego udzielił przy sprzedaży pozwanej bonifikaty w trybie art. 68 ust 1 pkt 5 u.g.n. i z tego faktu należy wyprowadzić obowiązek jej zwrotu w warunkach określonych w art. 68 ust 2 tej ustawy. Brak jest tu wątpliwości w zakresie wykładni przepisów prawa. Również analiza wskazanego przez skarżącego orzeczenie Sądu Apelacyjnego z dnia 15 października 2009 r., nie uzasadnia okoliczności z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. poprzez wystąpienie rozbieżności w orzecznictwie sądów. Wyrok ten dotyczy bowiem odmiennego stanu faktycznego, gdyż przesłanką jego wydania było przyjęcie braku udzielenia przy sprzedaży nieruchomości bonifikaty w myśl normy art. 68 u.n.g.

Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

Na wniosek pozwanej zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd

Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw. z art. 13.

/tp/

Jz 4

/tp/