r.
Streszczenie i odpowiedzi pisze model na podstawie treści tego orzeczenia. Przypisy otwierają fragmenty, na których się opierają. Wiążący jest tekst orzeczenia.
Sąd Rejonowy w W. postanowieniem z dnia 7 grudnia 2012 r. rozgraniczył działkę oznaczoną nr 398, położoną w W., stanowiącą własność uczestników postępowania I. i W. małżonków D., z działką oznaczoną nr 436, stanowiącą własność wnioskodawczyni, według linii łączącej punkty S5-S2 na mapie z dnia 20 lipca 2008 r. sporządzonej przez biegłego geodetę W. K. oraz działkę nr 20/2, stanowiącej własność uczestników W. i F. małżonków S. z działką nr 220, stanowiącą własność wnioskodawczyni, według linii łączącej - na opisanej wyżej mapie - punkty S2-S3.
Sąd Okręgowy w Ł., na skutek apelacji wnioskodawczyni, postanowieniem zaskarżonym skargą kasacyjną zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w ten sposób, że rozgraniczył działkę nr 398 z działką nr 436 wzdłuż linii koloru czarnego, łączącej punkty 002, 003, 836, 011, 830 i 005 na mapie sporządzonej przez biegłego geodetę W. K. oraz działkę nr 20/2 z działką nr 220 według linii oznaczonej na tej mapie kolorem czarnym, łączącej punkty 005-004.
Sąd Okręgowy ustalił, że działki oznaczone numerami 436 i 220, stanowiące drogę gminną, zostały wydzielone w 1927 r. w toku postępowania scaleniowego na cele użyteczności publicznej i stały się mieniem gromadzkim w rozumieniu art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 23 marca 1933 r. o częściowej zmianie ustroju samorządu terytorialnego. Decyzją z dnia 16 grudnia 2005 r. Nr GN 7228;7/05
Starosta W. uznał działkę nr 436 za mienie gminne na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Wojewoda P. decyzją z dnia 10 kwietnia 2006 r. stwierdził, że działka nr 436 stała się własnością
Gminy S. Decyzją z dnia 1 sierpnia 1992 r. Nr 7228-14/92 Kierownik Urzędu
Rejonowego w W. uznał za mienie gminne z dniem 29 czerwca 1963 r. działkę nr 220. Wojewoda Ł. decyzją z dnia 14 grudnia 2992 r. stwierdził, że własność tej działki nabyła z mocy prawa Gmina S. Wymienione decyzje są prawomocne i wiążą sąd w postępowaniu rozgraniczeniowym.
Sąd Okręgowy wskazał, że uczestnicy postępowania mogliby - w związku z uchyleniem art. 177 k.c. - od dnia 1 października 1990 r. zasiadywać części działek nr 436 i 220, przylegające do działek nr 398 i 20/2, jednak nabycie 3 własności przygranicznych pasów gruntów w drodze zasiedzenia uniemożliwiło wejście w życie w dniu 1 stycznia 1999 r. ustawy nowelizującej ustawę z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W myśl art. 2a tej regulacji, drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, natomiast drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Niezależnie od tego, bieg zasiedzenia przygranicznego pasa gruntu na styku działek nr 20/2 i 220 nie mógł rozpocząć się z uwagi na treść rozstrzygnięcia w sprawie I C 67/06, w którym Sąd Okręgowy w Ł., uwzględniając apelację Gminy S., przywrócił na jej rzecz posiadanie spornej części gruntu, po której przebiegała droga.
W skardze kasacyjnej, opartej na obu podstawach określonych w art. 3983 § 1 k.p.c., uczestnicy postępowania zarzucili Sądowi Okręgowemu naruszenie:
Powołując się na tak ujęte podstawy kasacyjne, uczestnicy wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i oddalenie apelacji wnioskodawczyni, ewentualnie o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi
Okręgowemu w Ł. do ponownego rozpoznania.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów poniesionych w ramach podstawy kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, należy stwierdzić, że nie znajdują one dostatecznego usprawiedliwienia.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, zgodnie z którym naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wszystkich koniecznych elementów, bądź zawiera takie braki, które uniemożliwiają przeprowadzenie kontroli kasacyjnej (zob. m.in. wyroki: z dnia 9 czerwca 2009 r., II CSK 49/09, niepubl.;
z dnia 10 lipca 2009 r., II CSK 65/09, niepubl.; z dnia 4 marca 2010 r., I CSK 439/09, niepubl.). Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie jest dotknięte takimi wadami, gdyż - wbrew odmiennemu zapatrywaniu skarżącego - zawiera wyraźnie wskazanie przesłanek, które zaważyły na jego treści, w tym podstawy prawnej kwestionowanego rozstrzygnięcia. Sąd Okręgowy wskazał wszakże, że uwzględnieniu stanowiska uczestników postępowania, domagających się rozgraniczenia według stanu prawnego wynikającego z zasiedzenia przez nich pasa gruntu w obrębie działek nr 436 i 220, graniczącego z działkami nr 398 i 20/2, sprzeciwia się treść art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej: „u.d.p.”), dodanego z dniem 1 stycznia 1999 r. przez art. 52 pkt 1 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa (Dz.U. Nr 106 poz. 668). Jakkolwiek uznając, że wymienione działki stanowią drogę gminną istotnie nie powołał przepisu stanowiącego podstawę tego wniosku, to jednak uchybienie to nie wyklucza możliwości zweryfikowania jego trafności.
Podniesiony przez skarżących zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. nie stanowi jednak właściwej płaszczyzny do przeprowadzenia takiej oceny.
Podstawę zakwalifikowania określonej drogi publicznej do kategorii dróg gminnych stanowią właściwe przepisy powołanej wyżej ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
Wbrew odmiennemu zapatrywaniu skarżących, Sąd Okręgowy wcale nie przyjął, że wiążą go ustalenia stanowiące podstawę wyroku wydanego w sprawie I C67/06 o naruszenie posiadania, lecz uznał jedynie, że dowody zgromadzone w tamtym postępowaniu wskazują na to, że ustalone wtedy granice działek zajętych pod drogę gminną (nr 436 i 220) odpowiadają stanowi ewidencyjnemu przyjętemu za podstawę rozgraniczenia na etapie postępowania administracyjnego. Zarzut naruszenia art. 365 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. i art. 153 k.c. należy uznać za bezzasadny. Nie mógł on wywrzeć zamierzonego skutku przede wszystkim jednak z tej przyczyny, że zasadniczą przesłankę dokonania rozgraniczenia w sposób odbiegający od oczekiwań skarżących stanowiła przeszkoda przewidziana w art. 2a u.d.p.
Za całkowicie dowolny należy uznać zarzut naruszenia art. 384 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. Sąd Okręgowy nie wyraził zapatrywania, że w sprawie o rozgraniczenie obowiązuje zakaz reformationis in peius. Skarżący, podnosząc ten zarzut, nawet nie podjęli próby wykazania, na czym miałoby polegać rzekome uwzględnienie wymienionej zasady przy wydaniu zaskarżonego postanowienia.
Chybione okazały się również zarzuty podniesione w ramach podstawy kasacyjnej naruszenia prawa materialnego. Należy przypomnieć, że u podstaw zaskarżonego postanowienia legło stwierdzenie przez Sąd Okręgowy, że działki nr 436 i 220, będące własnością wnioskodawczyni, stanowią drogę gminną, co wyłącza możliwość nabycia ich w całości lub w części w drodze zasiedzenia przez uczestników postępowania z uwagi na treść art. 2a u.d.p.
Skuteczne podważenie tej konkluzji, przesądzającej o uwzględnieniu apelacji, wymagało, czego nie dostrzegli skarżący, podniesienia zarzutu naruszenia art. 7 w związku z art. 1, 2 oraz art. 5 - 6a u.d.p., nie zaś obrazy art. 2a ust. 1 w związku z art. 4 pkt 1 u.d.p. oraz art. 153 k.c. Te ostatnie przepisy nie określają bowiem 6 przesłanek stanowiących podstawę zakwalifikowania określonej drogi publicznej jako drogi gminnej.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 orzekł, jak w sentencji.
Źródło: SAOS (System Analizy Orzeczeń Sądowych) ↗, pobrane 26.09.2026. Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła. Wiążący jest tekst u wydawcy. Dane osobowe w dokumencie albo błąd? Napisz: zgłoś błąd; dane osobowe zakryjemy w ciągu 7 dni.
5 wyjaśnień za darmo. Logowanie przez Google albo e-mail, bez hasła i bez karty.