Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2013 r. zmienił wyrok sądu pierwszej instancji w ten sposób, że obniżył zadośćuczynienie zasądzone na rzecz powódki L. P. do kwoty 70.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 13 maja 2011 r. do dnia zapłaty, zasądzone na rzecz powódki A. P. do kwoty 55.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 13 maja 2011 r. do dnia zapłaty, zasądzone na rzecz powoda Ł. P. do kwoty 55.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 13 maja 2011 r. do dnia zapłaty; oddalił apelację pozwanego w pozostałej części i apelację powodów zaskarżającą oddalenie powództwa o zasądzenie zadośćuczynienia w dalszej części oraz o zasądzenie renty w całości; orzekł o kosztach procesu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli powodowie, oznaczając zakres zaskarżenia jako rozstrzygnięcie sądu odwoławczego w przedmiocie obniżenia kwot zadośćuczynienia oraz oddalenia ich apelacji. Zakres ten pozostaje w sprzeczności z wnioskiem kasacyjnym o wydanie wyroku reformatoryjnego co do wysokości zadośćuczynienia poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku oraz jego zmianę i podwyższenie kwoty 70.000 zł zasądzonej na rzecz L.P. do kwoty 150.000 zł z odsetkami ustawowymi; podwyższenie kwoty 55.000 zł zasądzonej na rzecz A. P. do kwoty 135.000 zł z odsetkami ustawowymi; podwyższenie kwoty 55.000 zł zasądzonej na rzecz Ł. P. do kwoty 135.000 zł z odsetkami ustawowymi oraz o oddalenie apelacji pozwanej w całości. Podstawy kasacyjne odnoszą się jedynie do rozstrzygnięcia o zadośćuczynieniu.
Sąd Najwyższy zważył:
Skarga kasacyjna w części obejmującej zakresem zaskarżenia wyrok Sądu Apelacyjnego, którym oddalono apelację powodów w części zaskarżającej wyrok Sądu pierwszej instancji oddalający ich powództwa o zasądzenie renty dotknięta jest nieusuwalnymi brakami. Do wymogów konstrukcyjnych tego nadzwyczajnego środka należy bowiem, zgodnie z art. 398⁴ § 1 pkt 2 i 3 k.p.c., przytoczenie adekwatnych do wskazanych granic zaskarżenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia oraz zamieszczenie wniosku kasacyjnego. Stwierdzenie uchybień dotyczących tych elementów skargi skutkuje jej odrzuceniem a limine, bez prowadzenia postępowania naprawczego. Nieusuwalne braki skargi kasacyjnej są bowiem równoznaczne z nieistnieniem skargi co do jej istoty (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 2004 r., II CK 88/04, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).
Z tych względów skarga w powołanym zakresie podlega odrzuceniu (art. 398⁶ § 3 k.p.c.).