Uzasadnienie
Wnioskodawca S. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 12 lutego 2009 r. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2009 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę z uwagi na brak prawidłowego pełnomocnictwa do występowania przed Sądem Najwyższym udzielonego adwokatowi reprezentującego wnioskodawcę. Do zażalenia na powyższe postanowienie z dnia 24 czerwca 2009 r. skarżący dołączył pełnomocnictwo dla występującego w spawie adwokata „do zastępowania i dokonywania niezbędnych czynności w ramach postępowania z zażalenia na postanowienie SO z dnia 9 czerwca 2009 r. – I Ca (…) o odrzuceniu skargi kasacyjnej 2 przed Sądem Okręgowym w W. oraz przed Sądem Najwyższym”. Zarządzeniem z dnia 17 sierpnia 2009 r. pełnomocnik wnioskodawcy został wezwany do nadesłania pełnomocnictwa do wniesienia zażalenia pod rygorem jego odrzucenia. W odpowiedzi pełnomocnik nadesłał kopię pełnomocnictwa znajdującego się w aktach.
Sąd Okręgowy, na podstawie art. 370 w zw. z art. 397 § 2 i art. 13 § 2 k.p.c., postanowieniem z dnia 4 września 2009 r. odrzucił zażalenie.
Powyższe postanowienie wnioskodawca zaskarżył zażaleniem wskazując na błędną interpretację art. 871 § 1 k.p.c. Konkludując wniósł o uchylenia skarżonego postanowienia i przyjęcie do rozpoznania zażalenia z dnia 24 czerwca 2009 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne. W aktach sprawy [k.(…)] znajduje się pełnomocnictwo stanowiące, stosownie do art. 871 § 1 k.p.c., upoważnienie do wniesienia zażalenia do
Sądu Najwyższego.
Wobec powyższego orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39815 k.p.c.