Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 października 2014 r. Sąd Okręgowy w B. odrzucił skargę kasacyjną pozwanego M. K. od postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 27 czerwca 2014 r. Podstawą prawną odrzucenia skargi był art. 3982 § 1 k.p.c. ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia wynoszącą 30 000 złotych.
W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego pełnomocnik pozwanego na podstawie art. 3981 par. 1 k.p.c., bez powołania jakiekolwiek przepisu prawa materialnego lub procesowego, zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że „brak jest podstaw do uznania jakoby zgłoszenie w toku sprawy zarzutu zasiedzenia umożliwiało złożenie skargi kasacyjnej, natomiast o charakterze sprawy w rozumieniu art. 3982 § 1 k.p.c. decyduje żądanie pisma wszczynającego postępowanie”. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna w sprawach o prawa majątkowe jest dopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia nie jest niższa niż 50 000 złotych. Jest bezsporne, że w rozpoznawanej sprawie wartość nieruchomości, o której wydanie chodziło w sprawie z powództwa przeciwko M. K. wynosiła 30 000 złotych. Tej wartości nie zmienia twierdzenie pozwanego, że zgłosił zarzut zasiedzenia, tym bardziej, że z uzasadnienia postanowienia Sądu drugiej instancji (k. 239 i k. 240) wynika co innego, zatem przeciwstawianie temu uzasadnienia treści skargi kasacyjnej, jak czyni to pozwany w uzasadnieniu zażalenia, nie ma znaczenia dla jego rozpoznania w niniejszej sprawie. Ogólnie natomiast należy stwierdzić, że oznaczonej przez stronę wartości przedmiotu sporu w sprawie o wydanie nieruchomości nie zmienia zgłoszenie zarzutu zasiedzenia własności tej nieruchomości, jeżeli więc jest niższa od kwoty określonej w art. 3982 § 1 k.p.c., to od prawomocnego orzeczenia w takiej sprawie nie przysługuje skarga kasacyjna.
Dla porządku należy ponadto zwrócić uwagę, że treść żądania pisma wszczynającego postępowanie w rozpoznawanej sprawie decydowała de iure, 3 a nie de facto, jak napisał pełnomocnik pozwanego w zażaleniu, o prawnej dopuszczalności/niedopuszczalności skargi kasacyjnej. Kwestie te nie mają jednak znaczenia dla oczywistej bezzasadności zażalenia, które na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. należało oddalić.