Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2009 r. Sąd Okręgowy w B. odrzucił skargę uczestnika postępowania A. J. o wznowienie postępowania o podział majątku wspólnego.
Zażalenie na powyższe orzeczenie, wniesione osobiście przez uczestnika postępowania, zostało odrzucone postanowieniem Sądu Okręgowego w B. z dnia 22 grudnia 2009 r. wobec braku zdolności postulacyjnej skarżącego.
Również i to postanowienie skarżący, zastępowany tym razem przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył zażaleniem. Wnosząc o jego uchylenie zarzucał, że nie został pouczony o sposobie zaskarżenia postanowienia z dnia 11 grudnia 2009 r. Jednocześnie skarżący wnosił o uchylenie także poprzedzającego go postanowienia z dnia 11 grudnia 2009 r., które już wcześniej odrębnie zaskarżył.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że rozpoznaniu podlega wyłącznie zażalenie na postanowienie z dnia 22 grudnia 2009 r. Jednoczesne ponowne zaskarżenie również poprzednio wydanego w dniu 11 grudnia 2009 r. postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi o wznowienie postępowania nie było dopuszczalne, skoro skarżący już wcześniej wniósł na nie zażalenie, stanowiące przedmiot rozpoznania postanowieniem z dnia 22 grudnia 2009 r. W tym zakresie zatem to ponownie wniesione zażalenie należało odrzucić na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39821
, 373 i 370 k.p.c.
Dopuszczalne było zatem jedynie wniesienie zażalenia od postanowienia z dnia 22 grudnia 2009 r., którym odrzucone zostało osobiście wniesione przez uczestnika zażalenie od postanowienia odrzucającego skargę o wznowienie postępowania.
Zażalenie to nie jest zasadne. Postanowienie z dnia 11 grudnia 2009 r. zostało prawidłowo i skutecznie doręczone pełnomocnikowi uczestnika ustanowionemu w postępowaniu o podział majątku wspólnego. Zgodnie z art. 91 k.p.c., pełnomocnictwo procesowe obejmuje z samego prawa między innymi umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności, w tym skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. Jeżeli strona działa w sprawie przez pełnomocnika procesowego, doręczeń dokonuje się tej osobie (art. 133 § 3 k.p.c.), a wydane na posiedzeniu niejawnym postanowienia doręcza się profesjonalnym pełnomocnikom bez pouczenia o sposobie zaskarżenia (art. 357 § 2 k.p.c. a contrario).
Na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 11 grudnia 2009 r., jako postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, uczestnikowi służyło zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 3941 § 2 k.p.c.). W postępowaniu przed
Sądem Najwyższym obowiązuje jednak zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z 3 postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji (art. 871 § 1 k.p.c.). Artykuł 871 § 2 i 3 k.p.c. przewiduje wyjątki od tej zasady, okoliczności te nie zachodziły jednak w rozpoznawanej sprawie. Z tych względów zażalenie na postanowienie z dnia 11 grudnia 2009 r., wniesione osobiście przez uczestnika podlegało odrzuceniu, a rozstrzygające o tym postanowienie z dnia 22 grudnia 2009 r. jest prawidłowe.
Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd
Najwyższy orzekł jak w sentencji.