Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w B. odrzucił jako spóźnione zażalenie wnioskodawczyni złożone w dniu 20 lipca 2006 r., na postanowienie z dnia 21 czerwca 2006 r. Stwierdził, że doręczenie odpisu postanowienia z dnia 21 czerwca 2006 r. nastąpiło w dniu 28 czerwca 2006 r. do rąk E. F. – kuzynki wnioskodawczyni, która poprzednio wielokrotnie odbierała korespondencję z sądu przeznaczoną dla wnioskodawczyni a listonosz odnotowywał na dowodzie doręczenia, że E. F. jest dorosłym domownikiem wnioskodawczyni. Okoliczność, że E. F. przekazała wnioskodawczyni odebrane pismo dopiero w dniu 15 lipca 2006 r. nie ma znaczenia.
Sąd Najwyższy uznał, że zażalenie wnioskodawczyni na powyższe zażalenie jest zasadne.
Na podstawie dowodów na k – 596, 597, 602, 609, 610 i 622 (w tym – adnotacji Poczty) wnioskodawczyni wykazała, że E. F. nigdy nie była jej domownikiem. Pokwitowanie odbioru przez w/w osobę postanowienia z dnia 21 czerwca 2006 r. nie mogło być uznane za skuteczne wobec wnioskodawczyni doręczenie, o którym mowa w art. 138 § 1 k.p.c. Wobec tego termin do wniesienia zażalenia zaczął biec dopiero od dnia faktycznego dotarcia do wnioskodawczyni odpisu postanowienia z dnia 21 czerwca 2006 r. tj. od dnia 15 lipca 2006 r. i zażalenie nie mogło być uznane za spóźnione (por. postanowienie SN z dnia 13 września 2001 r. IV CZ 105/01 - nie publ. Prok. i Pr. 2002 nr 4, poz. 44, oraz orzeczenia SN z dnia 4 września 1970 r. I Pz 53/70 - OSN 1971 nr 6, poz. 100 i z dnia 12 stycznia 1973 r. I CZ 157/70 - OSN 1973, nr 12, poz. 215).
Z tych względów zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. jz