Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę pozwanego M. C. o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt I ACa (…) W uzasadnieniu wskazał, że skarga o wznowienie postępowania może być oparta jedynie na podstawach określonych w art. 401, art. 4011 i art. 403 k.p.c. a podniesione w skardze zarzuty nie mogą być zakwalifikowane jak wskazanie którejkolwiek z nich.
W zażaleniu pełnomocnik skarżącego precyzując, że skarga została oparta na podstawie pozbawienia pozwanego możliwości obrony swych praw w procesie, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Pozwany M. C. wniósł skargę o wznowienie postępowania od wyroku Sądu Okręgowego w G., z dnia 13 kwietnia 2006 r. a zarzuty skargi dotyczą postępowania przed Sądem pierwszej instancji. Do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności właściwy jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie (art. 405 k.p.c.). Gdy zaskarżono na tej podstawie orzeczenie jednego sądu tylko ten sąd jest właściwy do rozpoznania skargi. Tego typu niewłaściwość sąd bierze pod rozwagę z urzędu w każdym stanie sprawy (art. 202 k.p.c.). Do rozpoznania skargi właściwy jest więc Sąd Okręgowy w G. W sporze pomiędzy pozwanymi zachodziło współuczestnictwo materialne zwykłe, a pozwany M. C. nie wniósł apelacji. Przy tego rodzaju współuczestnictwie nie ma zastosowania unormowanie wynikające z art. 73 § 2 k.p.c. Sąd drugiej instancji – zgodnie z treścią art. 378 § 2 k.p.c. - może z urzędu rozpoznać sprawę także w stosunku do pozwanego, który nie wniósł apelacji wtedy, gdyby na jego rzecz miało zapaść korzystne rozstrzygnięcie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 1972 r. II CR 6006/71, OSNCP 1972, nr 7-8, poz. 142) i jeżeli wziąłby udział w rozprawie apelacyjnej.
Z tych względów zażalenie uległo uwzględnieniu (art. 394 § 2 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c.).