Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 października 2013 r. Sąd Okręgowy w L. odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia z powodu nieuiszczenia należnej opłaty.
Z uzasadnienia postanowienia wynika, że pełnomocnik J. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L., która była powodem w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w L. z dnia 29 września 2011 r., … 179/11, wniósł od tego wyroku dniu 26 września 2013 r. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia i uiścił opłatę od skargi w wysokości 1 589 zł. Tymczasem należna opłata wynosi 1 590 zł. Uznając wniesioną skargę za nienależycie opłaconą, Sąd odrzucił ją na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c.
W zażaleniu pełnomocnik skarżącej zarzucił wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 130 § 1 w związku z art. 3986 § 2, art. 42412 i art. 39821 k.p.c. i wniósł o jego uchylenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4246 § 3 k.p.c. nieopłacona skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlega odrzuceniu.
Do nieuregulowanej tym przepisem kwestii usunięcia braków formalnych skargi ma jednak zastosowanie na podstawie odpowiednich odesłań art. 130 § 1 k.p.c. (art. 42412
, art. 39821
, 391 § 1 k.p.c.). Przepis ten po uchyleniu art. 1302 § 3 k.p.c. ustawą z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 24, poz. 1571) znajduję tu odpowiednie zastosowanie, tzn. z uwzględnieniem rygoru właściwego środkom zaskarżenia (odrzucenie, a nie zwrot). Przewodniczący powinien zatem wezwać pełnomocnika strony, która wniosła skargę, do uiszczenia należnej opłaty i dopiero po bezskutecznym upływie terminu do jej uzupełnienia odrzucić ją (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2013 r., IV CZ 82/13, nie publ.).
Mając na względzie powyższe, zarzut skarżącego, że Sąd odrzucił skargę z naruszeniem prawa, ponieważ nie zastosował przewidzianego w art. 130 § 1 k.p.c. postępowania naprawczego, należało uznać za uzasadniony.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 39815 § 1 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).