Uzasadnienie
Powód zaskarżył zażaleniem postanowienie o kosztach postępowania apelacyjnego zawarte w pkt 2 wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 25 lutego 2011 r., w którym zasądzono od powoda na rzecz pozwanego Skarbu Państwa kwotę 2700 zł tytułem postępowania apelacyjnego. W ocenie Sądu Apelacyjnego nie zachodzą także w postępowaniu apelacyjnym przesłanki do zastosowania art. 102 k.p.c, ponieważ okoliczności uzasadniające zwolnienie powoda od kosztów sądowych nie wyczerpują przesłanek określonych w wymienionym przepisie, a mianowicie szczególnych okoliczności uzasadniających nieobciążanie powoda kosztami procesu.
W uzasadnieniu zażalenia powód kwestionuje brak przesłanek do zastosowania art. 102 k.p.c. w sytuacji, w której zostaje obciążony kosztami postępowania na rzecz strony procesu, która nie jest w stanie zapewnić mu - jako osadzonemu w zakładzie karnym - zdobycia środków pieniężnych na pokrycie tych kosztów.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.
Przesłanki zastosowania lub odmowy zastosowania art. 102 k.p.c. podlegają swobodnej ocenie Sądu w konkretnych okolicznościach stanu faktycznego sprawy, ale uzasadnienie tej oceny musi zostać wyartykułowane w sposób, pozwalający Sądowi Najwyższemu na jej weryfikację w odniesieniu do rozstrzygnięcia o kosztach procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji.
Takiej oceny brak jest w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zawartym na s. 9 uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 25 lutego 2011 r.
Sąd Apelacyjny ogólnikowo odwołał się tylko do okoliczności uzasadniających zwolnienie powoda od kosztów sądowych i stwierdził, że okoliczności te nie wyczerpują przesłanek określonych w art. 102 k.p.c., a mianowicie szczególnych okoliczności uzasadniających nieobciążenie powoda kosztami procesu.
Tymczasem ocena wystąpienia lub braku w stanie faktycznym sprawy przesłanek do zastosowania art. 102 k.p.c. nie może poprzestawać na odniesieniu jej wyłącznie do okoliczności uzasadniających zwolnienie strony od kosztów sądowych, ponieważ skorzystanie z instrumentu prawnego przewidzianego w art. 102 k.p.c. dotyczącego kosztów procesu może nastąpić zarówno w odniesieniu do strony zwolnionej od kosztów sądowych, jak i tej, która zwolnienia takiego nie uzyskała.
Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawiera wystarczającej oceny ani wskazania argumentów mających przemawiać za brakiem w stanie faktycznym tej sprawy podstaw do zastosowania art. 102 k.p.c., w sytuacji, w której strona powodowa wcześniej wskazywała na ich istnienie.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.