Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę pozwanych E. i T. C. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 17 września 2008 r. W zażaleniu pozwani wnieśli o uchylenie tego 2 postanowienia zarzucając naruszenie art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c. przez jego błędną interpretację.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zarzuty podniesione w zażaleniu nie zasługują na uwzględnienie. Wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 17 września 2008 r. wydany w sprawie, której wznowienia żądają powodowie, został oparty na wyroku karnym, w którym ustalono wysokość szkody wyrządzonej przez J. C. i następnie zasądzonej od niego na rzecz powodowej spółki.
Powodowie natomiast ponoszą odpowiedzialność jako poręczyciele za zobowiązania J. C. Sąd uwzględniając powództwo oparł się na wyroku karnym tylko w zakresie ustalenia zobowiązania J. C. wobec powoda oraz wysokości tego zobowiązania.
Już po uprawomocnieniu się wyroku Sądu Apelacyjnego, Sąd Najwyższy uchylił wyrok sądu karnego ale tylko w zakresie zawartego w nim rozstrzygnięcia o odszkodowaniu cywilnym, gdyż dla orzekania o odszkodowaniu w procesie karnym zachodziła przeszkoda określona w art. 415 k.p.k. Wyrok karny utrzymany w mocy w dalszym ciągu stanowi więc podstawę do określenia zobowiązania J. C. wobec powodowej spółki.
Rację mają skarżący gdy podkreślają, że przepis art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c. należy interpretować szeroko i zawsze wznawiać postępowanie, gdy skazujący wyrok karny, na którym oparto rozstrzygniecie sądu cywilnego, został następnie uchylony. Jeżeli jednak, tak jak w rozpoznawanej sprawie, uchylenie wyroku karnego nastąpiło tylko w części, która nie ma znaczenia dla ustalenia odpowiedzialności pozwanych jako poręczycieli, to brak podstaw do wznowienia postępowania. Nawet bowiem w razie jego wznowienia sąd orzekający o roszczeniach powodowej spółki będzie w dalszym ciągu związany wyrokiem karnym, z którego wynika, że J. C. za którego pozwani poręczyli jest zobowiązany do wyrównania powodowej spółce szkody w wysokości ustalonej w tym wyroku.
Mając na uwadze powyższe względy Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.