Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2013 roku Sąd Okręgowy w B., odrzucił skargę A. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu 2
Okręgowego w B. z dnia 9 grudnia 2010 roku w sprawie II Ca …/10, wskazując w uzasadnieniu, że profesjonalny pełnomocnik skarżącego nie uiścił przy jej wniesieniu należnej opłaty sądowej, co w konsekwencji doprowadziło do odrzucenia skargi jako nieopłaconej na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c. bez uprzedniego wezwania pełnomocnika strony do uiszczenia opłaty.
W zażaleniu na to postanowienie A. B. zarzucił naruszenie art. 42412 k.p.c. w zw. z art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 130 § 1 k.p.c. przez ich niezastosowanie i nieprawidłowe przyjęcie, że brak opłaty od skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia pozwala na odrzucenie skargi bez uprzedniego wezwania pełnomocnika strony do usunięcia tego braku. Formułując powyższy zarzut domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie jest uzasadnione.
Stosownie do art. 4246 § 3 k.p.c., sąd drugiej instancji odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nieopłaconą, wniesioną z naruszeniem art. 871 § 1 oraz skargę, której braków strona nie usunęła w terminie. Istotą zagadnienia w rozpatrywanej sprawie jest dopuszczalność odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, od której profesjonalny pełnomocnik nie uiścił opłaty sądowej przy wniesieniu skargi, bez uprzedniego wezwania pełnomocnika do usunięcia tego braku skargi. Cytowany na wstępie art. 4246 § 3 k.p.c. nie reguluje kwestii postępowania zmierzającego do usunięcia braków fiskalnych lub formalnych skargi, z czego płynie wniosek, że przez art. 42412 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. znajdują tu zastosowanie przepisy ogólne, zwłaszcza art.130 § 1 k.p.c. Przypomnieć bowiem należy, że stosownie do art. 1302 § 1 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2009 r., pismo wniesione między innymi przez adwokata, które nie zostało należycie opłacone, przewodniczący zwracał bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlegało opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu sporu.
Zgodnie z § 3 tego przepisu, sąd odrzucał bez wezwania o uiszczenie opłaty pismo wniesione między innymi przez adwokata zawierające 3 środki odwoławcze lub środki zaskarżenia podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia. Ten stan prawny uległ zmianie w związku z wejściem w życie w dniu 1 lipca 2009 r. ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 234, poz.1571), która w art. 1 pkt 3 uchyliła art. 1302 § 3 i 4 tego przepisu, przy czym, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy zmieniającej, przepisy te stosuje się do postępowań wszczętych po dniu jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2-5, nieistotnych z punktu widzenia rozpatrywanego zagadnienia.
Stosownie do uchwały składu siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2010 r. (II UZP 4/10, OSNP 2011/3-4/38, LEX nr 578243) mającej moc zasady prawnej, nieopłacona skarga kasacyjna złożona przez adwokata lub radcę prawnego po wejściu w życie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 234, poz. 1571) podlega odrzuceniu dopiero w razie niewykonania zarządzenia przewodniczącego wzywającego pełnomocnika do opłacenia skargi (art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 130 § 1 k.p.c.).
Pełnomocnik A.B. nie został wezwany do uiszczenia opłaty sądowej od skargi, stąd jej odrzucenie było niezasadne. Prowadzi to do uwzględnienia zażalenia i uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 42412 k.p.c. w zw. z art. 39815 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. jw