Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w B. odrzucił zażalenie wnioskodawczyni, wniesione na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną, z powodu nieuiszczenia opłaty (art. 1302 § 3 k.p.c.).
Z akt sprawy wynika, że Sąd Okręgowy w B. postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2006 r. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawczyni z dnia 31 stycznia 2006 r., wniesioną od postanowienia z dnia 31 sierpnia 2005 r. oddalającego apelację w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku, ponieważ nie zawierała ona wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienia (art. 3986 § 2 w związku z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.). Na to postanowienie wnioskodawczyni wniosła zażalenie z dnia 16 kwietnia 2006 r., w którym zarzuciła, że skarga kasacyjna – wbrew stanowisku Sądu – spełnia wymaganie przewidziane w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Postanowieniem z dnia 4 maja 2006 r. Sąd Okręgowy odrzucił to zażalenie, ponieważ będąca adwokatem wnioskodawczyni nie uiściła należnej od niego opłaty stałej.
Z zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie z dnia 4 maja 2006 r. wynika, że nie było – zdaniem skarżącej – podstaw do wydania tego postanowienia, ponieważ zażalenie z dnia 16 kwietnia 2006 r. nie podlegało opłacie jako oczywiście uzasadnione.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Przepis art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. stanowi, że skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Przytoczone wymaganie stanowi jeden z elementów istotnych (konstrukcyjnych) skargi kasacyjnej, którego niedochowanie powoduje, że skarga jest dotknięta brakiem nieusuwalnym i podlega odrzuceniu a limine.
Wymaganie uzasadniania wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nawiązuje do instytucji przedsądu, uregulowanej w art. 3989 k.p.c., i stanowi jej dopełnienie. Jest to zatem obowiązek nałożony na skarżącego polegający na wykazaniu argumentów przemawiających za tym, aby skarga 3 kasacyjna została przyjęta do rozpoznania przez Sąd Najwyższy. Należy przy tym podkreślić, że spełnieniem tego obowiązku nie jest przedstawienie dowolnych argumentów uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, istotnych tylko w ocenie samego skarżącego.
Uzasadnienie omawianego wniosku, ze względu na związek z przedsądem, musi ściśle nawiązywać do przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. To oznacza, że wnoszący skargę kasacyjną powinien wykazać – w formie wyodrębnionego wywodu prawnego – że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05 niepubl.).
Wniesiona przez skarżącą skarga kasacyjna nie zawiera – co wynika wyraźnie z jej treści – wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienia. W tej sytuacji Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2006 r. trafnie odrzucił tę skargę kasacyjną z powodu niespełnienia wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
Podjęta przez skarżącą w zażaleniu z dnia 16 kwietnia 2006 r. polemika z tym orzeczeniem nie zawiera argumentów pozwalających uznać zażalenie za oczywiście uzasadnione w rozumieniu art. 99 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.).
Nie można bowiem podzielić zapatrywania wnioskodawczyni, że spełnieniem przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymagania skargi kasacyjnej jest zamieszczenie w skardze wniosku o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
Wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany stanowi bowiem – co wynika z art. 3984 § 1 pkt. 4 k.p.c. – odrębne od przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaganie skargi kasacyjnej.
Zażalenie z dnia 16 kwietnia 2006 r., które nie może być – wbrew stanowisku skarżącej – uznane za oczywiście uzasadnione, podlegało zatem opłacie stałej.
Nieuiszczenie zaś tej opłaty uzasadniało – jak trafnie przyjął Sąd Okręgowy w zaskarżonym postanowieniu – odrzucenie zażalenia na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).
db