Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił wniesioną przez adwokata apelację powoda E. T. od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 19 czerwca 2006 r. z powodu nieuiszczenia należnej opłaty stałej w kwocie 30 zł.
W jego uzasadnieniu wskazał, że do opłacenia wniesionej apelacji, zarówno z uwagi na datę wydania zaskarżonego wyroku jak i datę jej złożenia mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. nr 167, poz. 1398 ze zm. dalej - uksc), bowiem zgodnie z jej art. 149 ust. 1 dotychczasowe przepisy stosuje się tylko do zakończenia postępowania w danej instancji. Powód, który uzyskał całkowite zwolnienie od kosztów powinien był więc, zgodnie z art. 100 ust. 2 uksc uiścić opłatę stałą (art. 14 uksc), a to pod rygorem odrzucenia apelacji (art. 1302 § 3 k.p.c.).
W zażaleniu, powód wnosząc o uchylenie postanowienia i przyjęcie apelacji do rozpoznania, zarzucił, że wydane ono zostało z naruszeniem art. 1302 § 3 k.p.c., który w stosunku do art. 1302 § 2 k.p.c. wprowadza jedynie wyjątek co do formy rozpatrzenia pisma procesowego, co nie zmienia zasady, że brak w zakresie nieopłacenia pisma może być uzupełniony w terminie 7 dni. Podnosił, że odmienna wykładnia, przyjęta przez Sąd Apelacyjny zamykała by drogę do zaskarżenia orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie jest nieuzasadnione.
Przepis art. 1302 k.p.c. w sposób wyraźny i zamierzony przez ustawodawcę różnicuje skutki nieopłacenia, wniesionych przez adwokata i radcę prawnego pism procesowych podlegających opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu sporu. Pisma takie, bez wzywania do uiszczenia opłaty, podlegają zwrotowi (§ 1) z wyłączeniem jednak środków odwoławczych i środków zaskarżenia, które, także bez uprzedniego wzywania do opłacenia, sąd odrzuca (§ 3).
Również poprzednio obowiązujący w tym zakresie przepis art. 171 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst. jedn.
Dz.U. z 2002 r., Nr 9, poz. 88 ze zm.) zawierał przyjęte obecnie zróżnicowanie sankcji za nieuiszczenie opłaty.
Wprowadzenie go do obowiązującego aktualnie art. 1302 k.p.c., niewątpliwie w celu usprawnienia i przyspieszenia postępowania, oparte było na słusznym założeniu, że wykonujący zastępstwo procesowe profesjonalny pełnomocnik powinien i może podołać wymogowi opłacenia środka zaskarżenia i środka odwoławczego bez wzywania przez sąd, skoro wiadomy mu jest zarówno obowiązek uiszczenia opłat jak i znana ich wysokość.
W tym stanie rzeczy niemożność zaskarżenia przez powoda wyroku Sądu Okręgowego nie wynika, jak podnosi się w zażaleniu, z błędnego rozumienie przez Sąd Apelacyjny treści i znaczenia przepisu art. 1302 § 3 k.p.c., lecz z niedopełnienia przez skarżącego wynikających z niego wymogów.
O oddaleniu zażalenia orzeczono na podstawie art. 39314 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., odstępując od obciążania powoda kosztami postępowania zażaleniowego na podstawie art. 102 k.p.c. db