Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny w sprawie z powództwa L. K. przeciwko G. K. o rozwód, postanowieniem z dnia 14 grudnia 2007 r. odrzucił apelację pozwanej. W uzasadnieniu wskazał, że pozwana na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w O. z dnia 23 czerwca 2006 r. została zwolniona od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych i zgodnie z art. 14 w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sadowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398) wnosząc apelację miała obowiązek uiszczenia opłaty podstawowej, której wysokość określa art. 14 ust. 3 cytowanej ustawy o kosztach. Pozwana reprezentowana przez fachowego pełnomocnika nie uiściła opłaty podstawowej od apelacji. Zgodnie zaś z art. 1302 § 3 k.p.c. sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty apelację podlegającą opłacie w wysokości stałej, wniesioną przez adwokata lub radcę prawnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Według art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje wyłącznie na dwie kategorie postanowień sądu drugiej instancji. Do pierwszej kategorii należą postanowienia sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, do drugiej zaś postanowienia kończące postępowanie w sprawie, wydane w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, z wyjątkiem postanowień w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania, a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.
Zaskarżone postanowienie wprawdzie należy do kategorii postanowień sądu drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie, to jednak zostało wydane w sprawie o rozwód, tj. w sprawie w której skarga kasacyjna z mocy ustawy nie przysługuje (art. 3982 § 2 k.p.c.). Zażalenie wniesione przez pozwaną jest więc z mocy prawa niedopuszczalne (art. 3941 § 2 k.p.c.) i jako takie podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 373 w zw. z art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.