Postanowienie SN z 2 lutego 2007 r., IV CZ 3/07

Wydany

2 lutego 2007 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie z wniosku "J. D." Spółki z o. o. w W. przy uczestnictwie Z. K. A. i in., o zniesienie współwłasności,

Skład

SSN Marek Sychowicz przewodniczący
SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian sprawozdawca
SSN Maria Grzelka

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 lutego 2007 r., zażalenia uczestników postępowania: […] na postanowienie Sądu Okręgowego w B. z dnia 28 września 2006 r., uchyla zaskarżone postanowienie.

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 września 2006 r. Sąd Okręgowy w B. odrzucił apelację uczestników postępowania o zniesienie współwłasności od postanowienia

Sądu Rejonowego w B. z dnia 31 maja 2006 r. wskazując, że w zakreślonym terminie nie zostały uzupełnione braki tej apelacji.

W zażaleniu na to postanowienie uczestnicy wskazują, że braki zostały uzupełnione, czego Sąd Okręgowy nie uwzględnił.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Zażalenie uczestników jest zasadne. Jak wynika z akt sprawy w dniu 4 lipca 2006 r. uczestnicy postępowania wnieśli apelację od postanowienia Sądu

Rejonowego z dnia 31 maja 2006 r. Zarządzeniem z dnia 5 lipca zostali wezwani do uzupełnienia jej braków formalnych, tzn. uiszczenia opłaty, złożenia dwóch odpisów apelacji, oznaczenia zaskarżonego orzeczenia przez wskazanie daty jego wydania, sprecyzowanie zakresu zaskarżenia oraz żądanej zmiany. W dniu 14 lipca, w zakreślonym w zarządzeniu terminie, uczestnicy uiścili opłatę od apelacji, a także złożyli pismo (wraz z odpisami) zatytułowane „Apelacja", w którym znalazły się elementy wskazane w zarządzeniu przewodniczącego. Wbrew stanowisku Sądu

Okręgowego, taki sposób uzupełnienia braków formalnych apelacji należy uznać za dopuszczalny. Ustawa nie wymaga bowiem, aby uzupełnienie braków apelacji nastąpiło w jakiś jeden, ściśle określony sposób. Należy zatem uznać, że uczestnicy postępowania usunęli braki formalne środka zaskarżenia w terminie wyznaczonym przez sąd. W rezultacie apelacji należało nadać bieg zgodnie z przepisami kodeksu postępowania cywilnego.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3941 w związku z art. 397 k.p.c.).

jc