Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w L. odrzucił skargę kasacyjną powódek od wyroku tego Sądu, który na skutek apelacji pozwanego zmienił wyrok Sądu Rejonowego w L. i oddalił powództwo o nakazanie pozwanemu opuszczenia lokalu mieszkalnego, jako niedopuszczalną z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia, wskazaną zarówno w apelacji jak i skardze kasacyjnej na kwotę 900 zł (art. 3986 § 2 w zw. z art. 3982 § 1 k.p.c.).
W zażaleniu powódki zarzuciły błędne przyjęcie przez Sąd Okręgowy, że ich powództwo zmierza do ochrony praw majątkowych, co sprawę kwalifikuje jako sprawę o prawa majątkowe w rozumieniu art. 3982 § 1 k.p.c., podczas gdy służy ono ochronie praw osobistych, a w tej sytuacji dopuszczalność wniesionej skargi kasacyjnej nie jest zależna od wartości przedmiotu zaskarżenia.
Wnosiły o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył co następuje
Zażalenie jest nieuzasadnione.
Trafnie wskazał Sąd Okręgowy, że zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury sprawy o opróżnienie lokalu należą do kategorii spraw o charakterze majątkowym (m. innymi postanowienia SN z dnia: 30 listopada 2004 r., IV CZ 166/04, 9 lutego 2005 r., 30 listopada 2005 r., III CZ 95/05, 6 października 2006 r., V CZ 67/06, nie publ.). Taka ich kwalifikacja jest niezależna od podstawy faktycznej żądania. Nie może więc odnieść skutku zarzut, że żądanie powódek opróżnienia lokalu przez pozwanego, oparte na przesłankach z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego (t. jedn. Dz. U. 2005 r., Nr 31, poz. 266) kwalifikuje sprawę jako sprawę o prawa niemajątkowe, gdyż realizowane przez nie prawo niewątpliwe wpływa na stosunki majątkowe stron.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji, odstępując od obciążania powódek kosztami postępowania zażaleniowego na rzecz pozwanego (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.).
jz