Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w B. postanowieniem z dnia 4 marca 2009 r. odrzucił skargę kasacyjną powoda od wyroku tegoż Sądu z dnia 30 października 2008 r. wskazując na niedopuszczalność tej skargi z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia niższą niż pięćdziesiąt tysięcy złotych (art. 3982 § 1 k.p.c.).
W zażaleniu na powyższe postanowienie powód wniósł o jego uchylenie zarzucając Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 3982 § 1 w związku z art. 25 k.p.c. przez jego błędne zastosowanie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Określenie wartości przedmiotu sporu następuje według sumy właściwej w chwili wniesienia pozwu i tak określona wartość pozostaje niezmienna do końca postępowania, chyba że w dalszym jego toku nastąpi zmiana powództwa pociągająca za sobą zmianę wartości przedmiotu sporu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 1997 r.. III CZ 82/97, nie publ.). Powód określił wartość przedmiotu sporu w pozwie na kwotę 15.000 zł i nie została ona zweryfikowana przez Sąd pierwszej instancji. Taką samą kwotą powód określił wartość przedmiotu zaskarżenia w apelacji. Sąd drugiej instancji nie miał więc podstaw do sprawdzenia tej wartości w oparciu o art. 25 w związku z art. 368 § 2 in fine k.p.c.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, strona nie może w skardze kasacyjnej podać wartości przedmiotu zaskarżenia wyższej niż wartość przedmiotu sporu ani wartości przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu apelacyjnym.
Oczekiwane przez skarżącego sprawdzenie wartość przedmiotu zaskarżenia przez Sąd drugiej instancji nie mogłoby zatem doprowadzić do ustalenia tej wartości na poziomie przesądzającym o dopuszczalności wniesionej skargi kasacyjnej.
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).