Uzasadnienie
DW wniósł osobiście zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w B. z dnia 12 stycznia 2007 r., którym zwrócono jego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia tego Sądu z dnia 30 grudnia 2004 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie jest niedopuszczalne.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje do Sądu Najwyższego, który jest także Sądem rozpoznającym zażalenia na postanowienia w przedmiocie odrzucenia takiej skargi, niezależnie od tego, czy nastąpiło to w sądzie pierwszej czy drugiej instancji (por. postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2005 r., III CZ 49/05, OSNC 2005/10/180).
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Także więc w postępowaniu zażaleniowym przed tym Sądem należy się wykazać zdolnością postulacyjną. Wniesienie zażalenia przez stronę, niemającą takiej zdolności, powoduje jego odrzucenie, jako „niedopuszczalnego z innych przyczyn” (art. 42412 w zw. z art. 39821 i art. 370 k.p.c.). Z tych względów Sąd Najwyższy odrzucił wymienione na wstępie zażalenie.
W tym stanie rzeczy bezprzedmiotowe jest rozważanie dalszych jeszcze przesłanek niedopuszczalności zażalenia, w tym wniesienia go do niewłaściwego sądu.