Uzasadnienie
Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 16 maja 2007 r. odrzucił skargę kasacyjną dłużnika S.M. na postanowienie tego Sądu z dnia 17 stycznia 2007 r. oddalające zażalenie na postanowienie o udzieleniu przybicia nieruchomości. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 7751 § 2 k.p.c. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 172, poz. 1804), gdyż postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte przed dniem 5 lutego 2005 r. (art. 7 powołanej ustawy). Zgodnie art. 7751 § 2 k.p.c. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, od wskazanych w nim postanowień przysługuje kasacja, a dłużnik, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł na postanowienie Sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na postanowienie o udzieleniu przybicia nieruchomości nie kasację, lecz skargę kasacyjną.
W zażaleniu na postanowienie z dnia 16 maja 2007 r. dłużnik zarzucił Sądowi Okręgowemu zastosowanie art. 7751 § 1 k.p.c. zamiast art. 7751 § 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Artykuł 7751 k.p.c. dodany z mocą od 1 lipca 1996 r. w §1 stanowił, że na postanowienie sądu drugiej instancji, wydane po rozpoznaniu zażalenia, kasacja nie przysługuje, a w § 2 - że § 1 nie ma zastosowania do postanowienia sądu drugiej instancji w przedmiocie przybicia i przysądzenia własności nieruchomości nabytej w drodze licytacji oraz w przedmiocie planu podziału między wierzycieli sumy uzyskanej z egzekucji. Z dniem 5 lutego 2005 r. przytoczona wyżej regulacja zawarta w art. 7751 k.p.c. została zastąpiona z mocy art. 1 pkt 109 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw art. 7674 § 2 k.p.c., zgodnie z którym na postanowienie sądu drugiej instancji wydane po rozpoznaniu zażalenia kasacja nie przysługuje. Według art. 7 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, postępowania egzekucyjne wszczęte przed dniem 3 wejścia w życie tej ustawy, tj. przed dniem 5 lutego 2005 r., toczą się według przepisów dotychczasowych.
Zmiana stanu prawnego dokonana z dniem 5 lutego 2005 r. dawała więc podstawy do zajęcia stanowiska, które znalazło wyraz w zaskarżonym postanowieniu Sądu Okręgowego z dnia 16 maja 2007 r., że jeżeli postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte przed dniem 5 lutego 2005 r., to wydane w toku tego postępowania postanowienia sądu drugiej instancji w przedmiocie przybicia i przysądzenia własności nieruchomości nabytej w drodze licytacji oraz w przedmiocie planu podziału między wierzycieli sumy uzyskanej z egzekucji podlegały zaskarżeniu - choćby zapadły po dniu 4 lutego 2005 r. - na zasadach obowiązujących przed dniem 5 lutego 2005 r., a więc przy zastosowaniu art. 7751 k.p.c. w brzmieniu sprzed tej daty.
Lecz w dniu 6 lutego 2005 r. nastąpiła kolejna zmiana stanu prawnego.
Artykuł 7674 § 2 k.p.c., który wszedł w życie w dniu 5 lutego 2005 r., otrzymał z mocą od 6 lutego 2005 r. na podstawie art. 1 pkt 26 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. nr 13, poz. 98) następujące brzmienie: „na postanowienie sądu drugiej instancji wydane po rozpoznaniu zażalenia skarga kasacyjna nie przysługuje”. Zmiana ta łączyła się z wprowadzeniem wymienioną ustawą do kodeksu postępowania cywilnego z tym dniem zamiast środka odwoławczego noszącego miano „kasacji” środka zaskarżenia nazwanego „skargą kasacyjną”. Według art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, sprawy wszczęte przed dniem wejścia w życie tej ustawy toczą się od tego dnia według jej przepisów, z tym że do złożenia i rozpoznania kasacji od orzeczenia wydanego przed dniem wejścia w życie tej ustawy, a także do odmowy przyjęcia jej do rozpoznania, stosuje się przepisy dotychczasowe.
W konsekwencji zmiany stanu prawnego dokonanej z dniem 6 lutego 2005 r. nastąpiło zatem zacieśnienie dopuszczalności zaskarżania postanowień sądu drugiej instancji w przedmiocie przybicia i przysądzenia własności nieruchomości nabytej w drodze licytacji oraz w przedmiocie planu podziału między wierzycieli sumy uzyskanej z egzekucji w porównaniu z możliwością zaskarżania tych postanowień w świetle stanu 4 prawnego wprowadzonego dzień wcześniej. W myśl art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych tylko wydane przed dniem 6 lutego 2005 r. postanowienia sądu drugiej instancji w przedmiocie przybicia i przysądzenia własności nieruchomości nabytej w drodze licytacji oraz w przedmiocie planu podziału między wierzycieli sumy uzyskanej z egzekucji mogą być zaskarżone na zasadach przewidzianych w art. 7751 k.p.c. w pierwotnym brzmieniu, natomiast wydane po dniu 5 lutego 2005 r. – już nie, choćby postępowanie egzekucyjne, w toku którego zapadły, zostało wszczęte przed dniem 5 lutego 2005 r. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2006 r., IV CZ 4/06, LEX nr 192050).
Postanowienie Sądu Okręgowego oddalające zażalenie na postanowienie o udzieleniu przybicia nieruchomości zostało – jak wiadomo – wydane w dniu 17 stycznia 2007 r. W świetle powyższych uwag nie mogło więc być zaskarżone ani skargą kasacyjną, ze względu na brzmienie art. 7674 § 2 k.p.c., ani kasacją na zasadach przewidzianych w art. 7751 k.p.c. w pierwotnym brzmieniu, ze względu na treść rozwiązania przyjętego w art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych.
Postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 16 maja 2007 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej dłużnika na postanowienie tego Sądu z dnia 17 stycznia 2007 r., oddalające jego zażalenie na postanowienie o udzieleniu przybicia nieruchomości, choć nie zostało w pełni trafnie uzasadnione, odpowiada zatem ostatecznie prawu.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).