Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny w sprawie z powództwa P.W. przeciwko Skarbowi Państwa
- – Staroście Powiatu G. o ustalenie nieważności aktu własności ziemi postanowieniem z dnia 30 marca 2009 r. odrzucił skargę kasacyjną powoda od postanowienia tegoż Sądu z dnia 15 października 2008 r. W uzasadnieniu wskazał, że wniesiona przez powoda skarga dotknięta była brakami formalnymi, tj. nie zawierała uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania.
Przewodniczący zarządzeniem z dnia 18 lutego 2009 r. zobowiązał powoda do uzupełnienia skargi kasacyjnej przez sporządzenie uzasadnienia przedmiotowego wniosku, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie powód złożył pismo procesowe, które jednak nie zawierało uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. W konsekwencji Sąd odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.
Powyższe postanowienie powód zaskarżył w całości wnosząc o jego uchylenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Skarga kasacyjna, która nie spełnia wymagań określonych w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., tj. nie zawiera wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania lub uzasadnienia tegoż wniosku, podlega odrzuceniu po uprzednim wezwaniu skarżącego do uzupełnienia braków i bezskutecznym upływie terminu dla skutecznego dokonania tej czynności procesowej (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lipca 2008 r., SK 40/07, OTK-A 2008/6/101).
W niniejszej sprawie wniesiona przez powoda skarga kasacyjna nie zawierała uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, przy czym brak ten nie został skutecznie uzupełniony przez skarżącego w wyznaczonym przez Przewodniczącego terminie. Należy zważyć, że wezwanie do usunięcia braków skargi kasacyjnej w swej treści jest jasne i niedwuznaczne, nie wywołuje wątpliwości co do przedmiotu wezwania lub rygorów grożących w wypadku niezastosowania się do jego treści. Trafnie zatem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę, której braki nie zostały uzupełnione.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c. orzekł jak w sentencji, rozstrzygając o kosztach postępowania zgodnie z art. 102 k.p.c.