Uzasadnienie
Postanowieniem z 1 lutego 2012 r. Sąd Okręgowy odrzucił - wobec nieuiszczenia opłaty - zażalenie uczestnika na postanowienie tego Sądu z 17 listopada 2011 r. o odrzuceniu zażalenia uczestnika na postanowienie z 4 lipca 2011 r, o odrzuceniu skargi kasacyjnej na postanowienie wydane w postępowaniu wszczętym na skutek skargi uczestnika o wznowienie postępowania w sprawie z wniosku E. C. o podział majątku wspólnego.
W zażaleniu na postanowienie z 1 lutego 2012 r. wnioskodawca zarzucił, iż Sąd Okręgowy popełnił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nie wpływa na przesunięcie biegu terminu do wniesienia zażalenia. Uczestnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie jest oczywiście bezzasadne.
Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z 4 lipca 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną uczestnika na postanowienie tego Sądu z 4 maja 2011 r. oddalające jego zażalenie na wydane w sprawie postanowienia odrzucające zażalenia. Postanowienie to uczestnik zaskarżył zażaleniem, które wniósł osobiście, co spowodowało jego odrzucenie postanowieniem z 14 września 2011 r. Jednocześnie Sąd ustanowił dla uczestnika pełnomocnika z urzędu w celu wniesienia jego imieniem zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej oraz oddalił wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych. Pełnomocnik z urzędu wniósł imieniem uczestnika zażalenie na postanowienie z 4 lipca 2011 r. Zarządzeniem z 3 listopada 2011 r. pełnomocnik wezwany został o uzupełnienie braków formalnych zażalenia, które częściowo uzupełnił przy piśmie z 8 listopada 2011 r. oraz powiadomił Sąd o przekazaniu uczestnikowi informacji o konieczności opłacenia zażalenia kwotą 200 zł. Opłata od zażalenia nie została jednak uiszczona, a uczestnik nie złożył też wniosku o zwolnienie go od niej.
W efekcie, postanowieniem z 17 listopada 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił zażalenie uczestnika na postanowienie odrzucające jego zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną, a zażalenie uczestnika na to postanowienie zostało odrzucone postanowieniem Sądu Okręgowego z 1 3 lutego 2012 r. Sąd Okręgowy wskazał, że termin do usunięcia braków formalnych zażalenia, to jest do opłacenia go kwotą 200 zł, wobec odrzucenia ponawianych wniosków o zwolnienie uczestnika od kosztów sądowych, minął bezskutecznie 20 stycznia 2012 r. Uzupełnienie braku z przekroczeniem terminu nie odniosło skutku.
Trafnie zatem Sąd Okręgowy uznał, że zażalenie wniesione przez pełnomocnika - adwokata, od którego nie została uiszczona wymagana opłata, podlegało odrzuceniu bez wezwania do jej uiszczenia (art. 370 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c.). Zaprezentowana w zażaleniu argumentacja, jakoby do uiszczenia opłaty doszło w ustawowo przewidzianym terminie nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, a brak kontaktów między mocodawcą i pełnomocnikiem, na który powołuje się skarżący, nie ma wpływu na sposób liczenia terminu do uzupełniania braków zażalenia.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.