Uzasadnienie
Pozwany ubezpieczyciel, reprezentowany przez radcę prawnego, w sprawie gospodarczej, do sprzeciwu od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym dołączył „oryginał akt szkodowych”, powołując dokumenty znajdujące się w tych aktach jako dowody w sprawie.
Sąd Rejonowy w T. postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2009 r. odrzucił sprzeciw na podstawie art. 4798a § 5 k.p.c., stwierdzając brak uniemożliwiający nadanie mu biegu, polegający na niedołączeniu odpisu załącznika, czyli akt szkodowych. Sąd pierwszej instancji uznał, że akta szkodowe nie stanowią ksiąg i dokumentów przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 249 k.p.c., a zatem pozwany był obowiązany dołączyć odpisy dokumentów składających się na te akta.
Rozpoznając zażalenie pozwanego, Sąd Okręgowy przedstawił do rozstrzygnięcia zagadnienia prawne przytoczone na wstępie.
Sąd Najwyższy przejął sprawę do rozpoznania i zważył, co następuje
Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2009 r., SK 28/08 (OTK Zb.Urz. 2009, nr 4A, poz. 48) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 4798a § 5 zdanie drugie k.p.c., który był podstawą wydanego przez Sąd Rejonowy zaskarżonego postanowienia, został uznany za sprzeczny z Konstytucją w zakresie, w jakim w postępowaniu w sprawach gospodarczych przewiduje, że sąd odrzuca zawierające braki formalne zarzuty od nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym oraz sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, wniesione przez przedsiębiorcę reprezentowanego przez adwokata lub radcę prawnego, bez uprzedniego wezwania do ich uzupełnienia. Wyrok ten wszedł w życie w dniu 5 maja 2009 r. (Dz.U. z 2009 r. Nr 67, poz. 571) i od tego dnia art. 4798a § 5 w opisanym zakresie utracił moc. Moc art. 4798a w pozostałym zakresie ustała z dniem 1 lipca 2009 r., po wejściu w życie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 234, poz. 1571).
Skutkiem wymienionego wyroku Trybunał Konstytucyjnego, wiążącego sądy w określonym w sentencji zakresie, jest nakaz przywrócenia stanu 3 konstytucyjności, co w tym wypadku – skoro zaskarżone postanowienie nie jest prawomocne – oznacza jego uchylenie w toku instancji.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 386 § 4 w związku z art. 397 § 2 oraz art. 390 § 1 zdanie drugie in principio k.p.c.).