Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 września 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 26 marca 2008
- wydanego w sprawie o zadośćuczynienie. W uzasadnieniu Sąd Apelacyjny podkreślił, że skarga kasacyjna wniesiona przez powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 26 marca 2008 r. podlegała opłacie podstawowej w kwocie 30 zł, zgodnie z art. 14 ust. 2 i 3 oraz art. 100 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.). Artykuł 14 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, który przewidywał obowiązek pobrania opłaty podstawowej także od podlegających opłacie pism, o których mowa w art. 3 ust. 2, wnoszonych przez stronę zwolnioną od kosztów sądowych, został uchylony przez art. 1 2 pkt 1, a art. 100 ust. 2 stosownie zmieniony przez art. 1 pkt 17, ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 21, poz. 123). Jednak, zgodnie z art. 2 powołanej ustawy zmieniającej ustawę o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, do spraw wszczętych przed dniem wejścia ustawy w życie, tj. przed dniem 10 marca 2007 r., stosuje się przepisy dotychczasowe.
Rozpoznawana sprawa została wszczęta przez wniesienie pozwu w dniu 24 sierpnia 2006 r. Zatem powód, mimo iż został zwolniony w całości od kosztów sądowych przez
Sąd, był obowiązany uiścić od skargi kasacyjnej opłatę podstawową. Wobec tego, że skargę kasacyjną w imieniu powoda wniósł adwokat, podlegała ona odrzuceniu bez wezwania do uiszczenia opłaty, stosownie do art. 1302 § 3 k.p.c. Opłata podstawowa określona w art. 14 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych jest bowiem opłatą w wysokości stałej w rozumieniu art. 1302 § 2 k.p.c. (uchwała Sądu
Najwyższego z dnia 21 listopada 2006 r., III CZP 109/06, niepubl.).
W zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego pełnomocnik reprezentujący powoda zarzucił naruszenie art. 3986 § 1 i 2 w związku z art. 1302 § 3 oraz art. 3984 § 1 i 2 w związku z art. 168 § 1 oraz art. 169 § 1, 2 i 3 k.p.c. W uzasadnieniu wyjaśnił, że z powodu choroby, włożył do koperty skargę kasacyjną bez znaczków opłaty sądowej, zaś skargę z naklejonymi znaczkami schował z innymi dokumentami do akt adwokackich.
Jednocześnie wystąpił do Sądu Apelacyjnego z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu do złożenia opłaty od skargi kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Pełnomocnik powoda nie kwestionował wykładni przedstawionej w uzasadnieniu postanowienia Sądu Apelacyjnego. Jednocześnie, zarzucając w zażaleniu naruszenie szeregu przepisów kodeksu postępowania cywilnego, nie podjął nawet próby wyjaśnienia, na czym to naruszenie miałoby polegać. Wyjaśnił jedynie, że z powodu choroby omyłkowo wysłał skargę kasacyjną bez naklejonych znaczków opłaty sądowej.
Konsekwencje takiej pomyłki ponosi jednakże profesjonalny pełnomocnik, dlatego zażalenie nie może być uwzględnione.
Z przedstawionych powodów orzeczono jak w sentencji (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).