Uzasadnienie
Kasacja jest oczywiście bezzasadna.
Zarzuty zawarte w kasacji obrońcy skazanego J. P. nie zasługują na uwzględnienie.
W ocenie Sądu Najwyższego zarzuty ujęte w pkt 1 – 4 kasacji tylko pozornie dotyczą naruszenia prawa procesowego. Zarzuty te zmierzają w istocie nie tyle do zakwestionowania sposobu oceny dowodów przez sąd I instancji, przestrzegania zasady swobodnej oceny dowodów, czy konieczności rozważenia całokształtu materiału dowodowego, a raczej polegają na zanegowaniu wprost ustaleń 2 faktycznych leżących u podstaw orzeczenia sądu I instancji. Warto też zwrócić uwagę, że zarzuty te stanowią niemal dokładne powtórzenie zarzutów apelacji.
Tymczasem sposób i rezultat dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych był przedmiotem kontroli sądu odwoławczego i spotkał się z jego aprobatą. Skarżącym należy przypomnieć, że kontrola kasacyjna, jako instrument procesowy o charakterze nadzwyczajnym, nie może służyć do weryfikowania dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych.
Z kolei zarzuty zawarte w pkt 5 i 6 kasacji, zarzucające brak ustosunkowania się sądu odwoławczego do wszystkich zarzutów i wniosków podniesionych w apelacji dotyczącej tego oskarżonego, są zarzutami nieprawdziwymi – uzasadnienie wyroku II instancji zawiera w tym względzie rzetelne, jasne i jednoznaczne rozważania; w ocenie Sądu Najwyższego sąd odwoławczy w sposób wyczerpujący rozpatrzył wszystkie zarzuty apelacji, w tym dogłębnie zweryfikował wartość dowodową poszczególnych zebranych w sprawie dowodów oraz sposób ich oceny przez sąd I instancji.
Na koniec zaznaczyć trzeba, że zarzut zawarty w pkt 7 kasacji, rażącej niewspółmierności kary, bez zarzutu rażącego naruszenia prawa w tym zakresie, jest niedopuszczalny w ramach kontroli kasacyjnej.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.