Uzasadnienie
W kasacji obrońcy skazanego M. L. podniesiono zarzuty rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na treść wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 16 kwietnia 2013 r., a to:
- 1) art. 7 k.p.k., 2
- 2) art. 433 § 2 k.p.k.,
- 3) art. 457 § 3 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna.
Nie można w realiach sprawy dopatrzeć się rażącego naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisu art. 7 k.p.k. Sąd ten słusznie przyjął, po rozpoznaniu apelacji oskarżonego i jego obrońcy, że dokonana przez Sąd Rejonowy ocena dowodów zgromadzonych w sprawie, nie przekracza granic zasady swobodnej oceny dowodów ujętej w przepisie art. 7 k.p.k. Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, sporządzonym zgodnie z wymogami art. 457 § 3 k.p.k., odniósł się w wystarczającym w zakresie do zarzutów obu apelacji. Tym samym nie jest zasadny zarzut, iż podczas rozpoznania tych apelacji doszło do rażącego naruszenia art. 433 § 2 k.p.k.
Przedstawione wyżej względy zdecydowały, iż Sąd Najwyższy na podstawie art. 535 § 3 k.p.k. postanowił jak na wstępie.