Uzasadnienie
W kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 lutego 2013 r., obrońca skazanego R. S. zarzucił:
- 1) rażącą obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, a to:
- a) przepisów art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k.,
- b) art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 2 k.p.k.,
- 2) rażącą obrazę przepisów prawa materialnego – art. 60 § 2 k.k. poprzez zaniechanie jego zastosowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna.
Zarzut kasacyjny opisany w pkt. 1 lit. a nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd Apelacyjny w /…/ nie czynił żadnych ustaleń faktycznych i samodzielnie nie oceniał zgromadzonych dowodów, a dokonał jedynie, i to w sposób prawidłowy, oceny zaskarżonego przez obrońcę R. S. wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 1 października 2012 r. Jak nadto trafnie zauważono w pisemnej odpowiedzi na kasację z uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 3 listopada 2011 r., nie wynikała konieczność czynienia ustaleń co do okoliczności wejścia R. S. w posiadanie cudzych loginów i haseł.
Również bezzasadny jest zarzut z pkt. 1 lit. b kasacji albowiem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż Sąd Apelacyjny odniósł się w wystarczającym zakresie do kwestii objętych wskazanym w kasacji zarzutem apelacyjnym.
Bezzasadny jest też podniesiony w kasacji zarzut obrazy przepisu prawa materialnego a to art. 60 § 2 k.k., gdyż ustawa karna (k.k.) stwarza tylko fakultatywną możliwość zastosowania tego przepisu, zaś zarzut obrazy przepisów prawa materialnego może być zasadny tylko wówczas gdy dotyczy zastosowania lub niezastosowania przepisu prawa materialnego zobowiązującego sąd do jego bezwzględnego respektowania.
Należy podkreślić, iż Sąd Okręgowy, poczynił prawidłowe ustalenia odnośnie braku podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie instytucji obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary o jakiej mowa w art. 60 § 3 k.k., i te ustalenia zostały podzielone przez Sąd Apelacyjny, co jasno wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Kierując się przedstawionymi wyżej motywami, Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. postanowił jak na wstępie.