Uzasadnienie
Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 31 maja 2013 r.:
- 1. na mocy art. 66 § 1 k.k. i art. 67 § 1 k.k. warunkowo umorzył postępowanie karne wobec oskarżonej A. K. o czyn z art. 270 § 2a k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 12 k.k., polegający na tym, że w dniu 11 czerwca 2008 r. w B., działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu użycia za autentyczne podrobiła dokumenty w postaci umowy o pracę nr 1 z 6 stycznia 2006 r. między M. D. a P.U.H. S.C., umowy o pracę nr 2 z 4 maja 2006 r. między M. D. a P.U.H. S. oraz umowy o pracę z 3 lipca 2006 r. między M. D. a P.U.H. S. w ten sposób, że wypisała treść umów o pracę oraz złożyła podpisy o brzmieniu „D." w pozycjach „data i podpis pracownika", przy czym czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi;
- 2. na mocy art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 49 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonej świadczenie pieniężne w wysokości l 000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;
- 3. na mocy art. 44 § 1 k.k. w zw. z art. 100 k.k. orzekł przepadek dowodów rzeczowych […].
Wyrok ten uprawomocnił się w pierwszej instancji z dniem 8 czerwca 2013 r.
Od powyższego wyroku kasację złożył Prokurator Generalny. Zaskarżył go na niekorzyść oskarżonej A. K. i zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego materialnego – art. 67 § 1 k.k. oraz prawa procesowego – art. 413 § 1 pkt 5 k.p.k., polegające na zaniechaniu orzeczenia w przedmiocie okresu próby, na jaki nastąpiło warunkowe umorzenie postępowania karnego w stosunku do oskarżonej A. K., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w K. do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście zasadna.
Należy zgodzić się z Prokuratorem Generalnym, że zaskarżone orzeczenie Sądu Rejonowego jest wadliwe, gdyż zapadło z rażącym naruszeniem przepisów prawa karnego materialnego oraz procesowego wskazanych w zarzucie kasacji.
Instytucja warunkowego umorzenia postępowania jest zaliczana do środków związanych z poddaniem sprawcy próbie (por. tytuł Rozdziału VIII Kodeksu karnego). Ten środek orzekany jest na okres próby, w trakcie której sprawdzana 3 jest trafność prognozy kryminologicznej, będącej jedną z przesłanek tego rodzaju orzeczenia. Okres próby, ustalony przez sąd w wyroku nie może być krótszy od roku ani też dłuższy od dwóch lat. Bieg okresu próby rozpoczyna się w momencie uprawomocnienia się wyroku. Tymczasem Sąd Rejonowy pomimo, że w podstawie prawnej swojego rozstrzygnięcia powołał art. 67 § 1 k.k., to nie określił okresu próby, do czego był przecież zobligowany treścią wskazanego przepisu.
Zgodzić się też należy ze stanowiskiem Prokuratora Generalnego, iż brak orzeczenia w przedmiocie okresu próby stanowi również rażące naruszenie przepisu prawa procesowego art. 413 § 1 pkt 5 k.p.k. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2008 r., sygn. III KK 167/08, LEX nr 465878).
Wskazane rażące naruszenie wymienionych przepisów prawa materialnego i prawa procesowego miało istotny wpływ na treść wydanego wyroku, gdyż niewyznaczenie okresu próby w istocie uniemożliwia przeprowadzenie weryfikacji przyjętej prognozy kryminologicznej, jak też zastosowanie unormowania z art. 68 § 4 k.k.
Wskazane uchybienia muszą skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd Rejonowy będzie też miał na uwadze, że w wypadku ponownego orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania na poczet okresu próby należy zaliczyć okres próby, który upłynął od uprawomocnienia się wyroku do daty jego uchylenia (por. art. 538 § 3 k.p.k.).
Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy z mocy art. 537 § 2 k.p.k. rozstrzygnął jak w wyroku.