Uzasadnienie
Obrońca skazanego S. K. w złożonej kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 26 kwietnia 2013 r., zarzucił:
- 1) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku polegające na błędnym zastosowaniu art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., o przeciwdziałaniu narkomanii,
- 2) rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 4 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna.
Zarzut z pkt. 1 nie zasługuje na uwzględnienie. Czyn przypisany S. K. z pkt. 1 wyroku Sądu Rejonowego w B. wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Natomiast argumentacja z kasacji dotyczy w istocie kwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy odnośnie tego czynu. Tymczasem kasacja, co jasno wynika z treści art. 519 k.p.k., może być wniesiona przez strony od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie. Nie można też w kasacji podnosić zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, a do tego sprowadzają się wywody obrońcy skazanego S. K. w zakresie uzasadnienia tego zarzutu.
Również oczywiście bezzasadny jest zarzut z pkt. 2 kasacji, co trafnie wykazał Prokurator Prokuratury Okręgowej w pisemnej odpowiedzi na kasację (por. strona 5 tego pisma procesowego), i Sąd Najwyższy nie widząc potrzeby powtarzania tej argumentacji odsyła w tej części do lektury pisemnej odpowiedzi na kasację.
Kierując się przedstawionymi wyżej motywami, Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. postanowił jak na wstępie.