Uzasadnienie
M. D. stanął pod zarzutem tego, że:
I - w dniu 30 października 2010r. w R. posiadał wbrew przepisom ustawy dwa woreczki strunowe wraz z zawartością środków odurzających w postaci marihuany o wadze 0,059g oraz 0,027 co stanowi łącznie 0,086g, tj. popełnienia czynu z art. 62 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii;
II – w dni 30 października 2010r. w R. działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami usiłował dokonać kradzieży znaku informującego, który miał wartość 300 zł. stanowiącego własność Zespołu Szkół Spożywczych w R., lecz zamierzonego skutku nie osiągnął z powodu zatrzymania tj. popełnienia czynu z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 278§1 k.k.
Sąd Rejonowy w R. wyrokiem z dnia 5 października 2011r. uznał oskarżonego za winnego obu zarzuconych mu czynów i przyjmując, że drugi z nich stanowi wykroczenie z art. 11§1k.w. w zw. z art 119§1 k.w. skazał oskarżonego na grzywnę w kwocie 300 zł., natomiast postępowanie o pierwszy z zarzuconych czynów jako stanowiący wypadek mniejszej wagi z art. 62 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, warunkowo umorzył.
Wyrok powyższy zaskarżony został apelacją prokuratora w części dotyczącej wymiaru kary za czyn zarzucony w pkt I, w której zarzucono:
- – obrazę prawa materialnego tj. art. 66§1 k.k. polegającą na warunkowym umorzeniu postępowania wobec oskarżonego, który był już karany za przestępstwo umyślne.
Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary 4 miesięcy ograniczenia wolności.
Sąd Okręgowy w R. po rozpoznaniu apelacji wyrokiem z dnia 28 lutego 2012r. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił orzeczenie o warunkowym umorzeniu postępowania karnego wobec M. D. i uznając go winnym popełnienia pierwszego z zarzuconych mu czynów skazał go na karę 4 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.
Kasację od tego orzeczenia, na korzyść skazanego, wywiódł Prokurator Generalny. W skardze podniesiono zarzut rażącego i mającego wpływ na treść 3 wyroku naruszenia przepisów procesowych, a mianowicie art. 454§1 k.p.k.
polegający na zmianie wyroku sądu I instancji poprzez uchylenie orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego i skazaniu oskarżonego za ten czyn na karę 4 miesięcy ograniczenia wolności, wbrew zakazowi określonemu w powyższym przepisie.
Podnosząc powyższe Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku i o przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym, tak jak wymaga tego art. 535§5 k.p.k.
Nie ulega wątpliwości, że Sąd Odwoławczy rozpoznając niniejszą sprawę dokonał zmiany zaskarżonego wyroku wbrew jednoznacznemu zakazowi wyrażonemu w art. 454§1 k.p.k. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu – formułującego jedną z reguł ne peius – sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, co do którego w pierwszej instancji warunkowo umorzono postępowanie. Taka sytuacja zaś niewątpliwie miała miejsce w niniejszej sprawie.
Bezsprzecznie uchybienie Sądu Okręgowego miało też charakter rażącego naruszenia prawa o bezdyskusyjnym wpływie na treść zapadłego w sprawie wyroku.
W tej sytuacji, zarzut podniesiony w kasacji ocenić należy jako oczywiście zasadny, a skutkiem jego uwzględnienia musiało być uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążono Skarb Państwa.