Uzasadnienie
Na podstawie art. 518 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. w zw. z art. 423 § 1a k.p.k. zakres niniejszego uzasadnienia ograniczono do części wyroku odnoszącej się do skazanego J. B. Wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia 29 października 2012 r. J. B. został skazany za przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na 10 zł. Sąd Okręgowy w B., wyrokiem z dnia 20 maja 2013 r., po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2013 r. apelacji obrońcy skazanego, utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji, uznając ten środek odwoławczy za oczywiście bezzasadny.
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca skazanego, podnosząc w niej zarzuty naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. oraz art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w B. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Podzielić przy tym należy w pełni stanowisko prokuratora zawarte w odpowiedzi na kasację.
Na wstępie zauważyć należy, że zarzuty kasacji, poza odpowiednim ich przeredagowaniem w celu dostosowania do wymogów kasacyjnych, stanowią w zasadzie powielenie zarzutów apelacyjnych i w istocie skierowane zostały przeciwko rozstrzygnięciu Sądu pierwszej instancji, co stoi w oczywistej sprzeczności z art. 519 k.p.k. Poza tym autor skargi w przeważającej mierze, pod pozorem naruszenia prawa procesowego, kwestionuje de facto ustalenia faktyczne w sprawie, dążąc tym samym do obejścia zakazu podnoszenia w postępowaniu kasacyjnym zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych, zawartym w treści art. 523 § 1 k.p.k.
W sprawie nie sposób jest podzielić twierdzenia skarżącego, że Sąd odwoławczy rozpoznając sprawę dopuścił się naruszenia art. 433 § 2 k.p.k., a uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie sprostało wymogom z art. 457 § 3 k.p.k.
Sąd ad quem dokonał kompleksowej i przy tym prawidłowej kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu a quo. Poza tym zwrócić należy uwagę na niezmiernie szczegółowe i wnikliwe uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji. Mając to na uwadze, nie tracąc z pola widzenia również treści zarzutów apelacyjnych, uzasadnienie zaskarżonego wyroku z całą pewnością spełniło wymagania z art. 457 § 3 k.p.k., odnosząc się do stawianych zarzutów w sposób wystarczająco szczegółowy.
Co do zarzutu naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. wskazać należy, że nie ma żadnych podstaw do uznania, aby do obrazy tych przepisów doszło. Podzielić w pełni przy tym należy ocenę dowodów dokonaną przez Sąd a quo, zaaprobowaną w pełni przez Sąd ad quem. Argumentacja skarżącego w tym zakresie okazała się chybiona i w żaden sposób nie mogła doprowadzić do zakwestionowania w pełni prawidłowej oceny dowodów dokonanej w sprawie.
Mając to na względzie, nie było podstaw do doszukiwania się naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, a kontrolę Sadu ad quem w tym zakresie należało uznać za w pełni prawidłową.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy potraktował przedmiotową kasację jako bezzasadną w stopniu oczywistym, skutkującym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., skazanego zwolniono od kosztów postępowania kasacyjnego.
Na rzecz obrońcy skazanego z urzędu, adw. R. B., zasądzono kwotę 442,80 zł powiększoną o podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie przedmiotowej kasacji zgodnie z obowiązującymi stawkami.
Z uwagi na treść art. 524 § 1 k.p.k. oraz art. 526 § 2 k.p.k., okoliczności podnoszone przez skazanego we wniosku o sporządzenie uzasadnienia niniejszego postanowienia (k. 39 akt SN), pozostawały poza granicami rozpoznania w postępowaniu kasacyjnym. Niemniej jednak na marginesie podnieść należy, że również i argumenty podnoszone przez skazanego w tym piśmie procesowym były kompletnie chybione.
Na podstawie art. 518 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. w zw. z art. 423 § 1a k.p.k.
zakres niniejszego uzasadnienia ograniczono do części wyroku odnoszącej się do skazanego J. B. Wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia 29 października 2012 r. J. B. został skazany za przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na 10 zł. Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 20 maja 2013 r., po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2013 r. apelacji obrońcy skazanego, utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji, uznając ten środek odwoławczy za oczywiście bezzasadny.
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca skazanego, podnosząc w niej zarzuty naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. oraz art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Podzielić przy tym należy w pełni stanowisko prokuratora zawarte w odpowiedzi na kasację.
Na wstępie zauważyć należy, że zarzuty kasacji, poza odpowiednim ich przeredagowaniem w celu dostosowania do wymogów kasacyjnych, stanowią w zasadzie powielenie zarzutów apelacyjnych i w istocie skierowane zostały przeciwko rozstrzygnięciu Sądu pierwszej instancji, co stoi w oczywistej sprzeczności z art. 519 k.p.k. Poza tym autor skargi w przeważającej mierze, pod pozorem naruszenia prawa procesowego, kwestionuje de facto ustalenia faktyczne w sprawie, dążąc tym samym do obejścia zakazu podnoszenia w postępowaniu kasacyjnym zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych, zawartym w treści art. 523 § 1 k.p.k.
W sprawie nie sposób jest podzielić twierdzenia skarżącego, że Sąd odwoławczy rozpoznając sprawę dopuścił się naruszenia art. 433 § 2 k.p.k., a uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie sprostało wymogom z art. 457 § 3 k.p.k.
Sąd ad quem dokonał kompleksowej i przy tym prawidłowej kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu a quo. Poza tym zwrócić należy uwagę na niezmiernie szczegółowe i wnikliwe uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji. Mając to na uwadze, nie tracąc z pola widzenia również treści zarzutów apelacyjnych, uzasadnienie zaskarżonego wyroku z całą pewnością spełniło wymagania z art. 457 § 3 k.p.k., odnosząc się do stawianych zarzutów w sposób wystarczająco szczegółowy.
Co do zarzutu naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. wskazać należy, że nie ma żadnych podstaw do uznania, aby do obrazy tych przepisów doszło. Podzielić w pełni przy tym należy ocenę dowodów dokonaną przez Sąd a quo, zaaprobowaną w pełni przez Sąd ad quem. Argumentacja skarżącego w tym zakresie okazała się chybiona i w żaden sposób nie mogła doprowadzić do zakwestionowania w pełni prawidłowej oceny dowodów dokonanej w sprawie.
Mając to na względzie, nie było podstaw do doszukiwania się naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, a kontrolę Sadu ad quem w tym zakresie należało uznać za w pełni prawidłową.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy potraktował przedmiotową kasację jako bezzasadną w stopniu oczywistym, skutkującym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., skazanego zwolniono od kosztów postępowania kasacyjnego.
Na rzecz obrońcy skazanego z urzędu, adw. R. B., zasądzono kwotę 442,80 zł powiększoną o podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie przedmiotowej kasacji zgodnie z obowiązującymi stawkami.
Z uwagi na treść art. 524 § 1 k.p.k. oraz art. 526 § 2 k.p.k., okoliczności podnoszone przez skazanego we wniosku o sporządzenie uzasadnienia niniejszego postanowienia (k. 39 akt SN), pozostawały poza granicami rozpoznania w postępowaniu kasacyjnym. Niemniej jednak na marginesie podnieść należy, że również i argumenty podnoszone przez skazanego w tym piśmie procesowym były kompletnie chybione.