Postanowienie SN z 29 października 2013 r., IV KO 84/13

Wydany

29 października 2013 r.

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie Ł. K. oskarżonego z art. 248 § 1 d.k.k. i in., p o s t a n o w i ł: przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ł.

Skład

SSN Barbara Skoczkowska przewodniczący
SSN Kazimierz Klugiewicz sprawozdawca
SSN Michał Laskowski

Rozpoznanie

w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 października 2013 r., wniosku Sądu Rejonowego w J. z dnia 2 września 2013 r., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k.

Sentencja

r.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 2 września 2013 r. Sąd Rejonowy w J. zwrócił się do

Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy Ł. K., w trybie art. 37 k.p.k., do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w obszarze właściwości Sądu Okręgowego w Ł. Jako powód swojej inicjatywy Sąd Rejonowy wskazał stan zdrowia oskarżonego Ł. K., który uniemożliwia jego uczestnictwo w postępowaniu karnym przed Sądem

Rejonowym w J. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek jest zasadny.

Przez „dobro wymiaru sprawiedliwości”, stanowiące – stosownie do treści art. 37 k.p.k. – przesłankę odstąpienia od reguł właściwości miejscowej, należy między innymi rozumieć potrzebę doprowadzenia do przeprowadzenia procesu, który bez podjęcia takiej inicjatywy, wydaje się być – w stwierdzonych okolicznościach – mało realny. Tak będzie w szczególności wówczas, gdy ustalony, stosowną opinią biegłego, stan zdrowia oskarżonego w sposób istotny utrudnia stawienie się przez niego w sądzie miejscowo właściwym, a równocześnie jednak pozwala na jego uczestnictwo w procesie przed sądem miejsca jego zamieszkania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2013 r., II KO 7/13, Lex nr 1277727).

Tego rodzaju uwarunkowania zaistniały w niniejszej sprawie.

Z opinii biegłych lekarzy z Katedry Medycyny Sądowej Uniwersytetu

Medycznego w Ł. wynika, że Ł. K. cierpi na liczne choroby o charakterze przewlekłym, które nie pozwalają mu na osobiste uczestnictwo w rozprawach przed

Sądem Rejonowym w J. Z opinii wynika jednocześnie, że oskarżony zdolny jest do udziału w postępowaniu przed Sądem Rejonowym należącym do właściwości Sądu

Okręgowego w Ł.(t. LVII, k. 9828–9835v).

W tej sytuacji należy stwierdzić, że określony w art. 37 k.p.k. warunek przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu został spełniony. Z ugruntowanego stanowiska Sądu Najwyższego wynika bowiem, że przesłanka „dobra wymiaru sprawiedliwości”, zawarta w powołanym art. 37 k.p.k., przejawia się także w sprawnym przeprowadzeniu procesu, a zwłaszcza w niedopuszczeniu do sytuacji, by w ogóle mogło nie dojść do osądu sprawy z powodu przeszkody, która jest do pokonania przy wykorzystaniu szansy rozpoznania sprawy w innym sądzie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2013 r., II KO 45/13, Lex nr 1335668).

W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.