Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt … 3/14, Zastępca Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego odmówił przyjęcia wniosku skazanego K. M. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt … 768/12.
Zarządzenie uzasadniono tym, że wyznaczona w sprawie obrońca z urzędu poinformowała Sąd na piśmie, iż nie znalazła podstaw do wznowienia postępowania, zaś wnioskodawca mimo wezwania nie uzupełnił braku formalnego wniosku w postaci sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie przez adwokata lub radcę prawnego. Zarządzenie zostało zaskarżone przez K. M. zażaleniem z dnia 20 marca 2014 r. W zażaleniu skarżący podniósł, że, po pierwsze, sytuacja, w której adwokat wyznaczony jako obrońca nie podejmuje czynności na korzyść klienta, jest niedopuszczalna, a po drugie, jako osoba pozbawiona wolności nie miał możliwości znalezienia i opłacenia adwokata z wyboru. Poza tym żądaniem, w zażaleniu znalazły się zarzuty dotyczące trafności prawomocnego wyroku, którego dotyczy wniosek o wznowienie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z niekwestionowanym sposobem interpretacji przepisu art. 545 § 2 k.p.k. (zob. T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2008, s. 1153) ustanawia on tzw. przymus adwokacko-radcowski, tj. obowiązek sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania przez podmiot fachowy (prokuratora, adwokata lub radcę prawnego).
Skutkiem wniesienia przez skazanego osobistego wniosku o wznowienie, w sprawie wyznaczona została adwokat-obrońca z urzędu, która nie znalazła podstaw do wniesienia kasacji i poinformowała o tym sąd na piśmie. Zauważyć należy, że treść tego pisma wskazuje na przeprowadzenie przez obrońcę dogłębnej i rzetelnej analizy sprawy. Wbrew twierdzeniu skazanego, norma art. 84 § 3 k.p.k. jasno stanowi, że „Obrońca wyznaczony z urzędu w postępowaniu kasacyjnym lub w postępowaniu o wznowienie postępowania powinien sporządzić i podpisać kasację lub wniosek o wznowienie postępowania albo poinformować na piśmie sąd, że nie stwierdził podstaw do wniesienia kasacji lub wniosku o wznowienie postępowania.” Postępowanie adw. K. K. miało więc pełne oparcie w przepisach postępowania karnego.
Wobec opinii obrońcy o braku podstaw do wznowienia postępowania, skazany został następnie zgodnie z procedurą wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku, co nie nastąpiło mimo upływu terminu. Nie sposób też podzielić zarzuty skazanego, że pozbawienie wolności uniemożliwiło zatrudnienie obrońcy z wyboru, gdyż udzielenie pełnomocnictwa adwokatowi nie wymaga osobistego stawiennictwa w kancelarii adwokackiej. W tym stanie rzeczy wydanie zarządzenia o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie stało się w pełni zasadne.
Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie.