Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Sędzia Wydziału VI Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w K., na podstawie art. 530 § 2 k.p.k., odmówił przyjęcia kasacji sporządzonej osobiście przez skazanego W. S. od wyroku tegoż Sądu z dnia 20 września 2011 r., gdyż skazany wezwany na podstawie art. 120 § 2 k.p.k. do usunięcia jej braków formalnych nie uczynił tego.
Zarządzenie to zaskarżył skazany osobiście, wskazując że zawiera ono błędną ocenę jego sytuacji finansowej, a ponadto nie uwzględnia stanowiska Sądu 2
Najwyższego wyrażonego w postanowieniu z dnia 21 listopada 2012 r., IV KZ 67/12, w którym wskazano, że odmowa wyznaczenia adwokata w urzędu do sporządzenia kasacji wydaje się być nieuprawiona. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i wyznaczenie adwokata z urzędu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie skazanego zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 447 § 3 k.p.k. w zw. z art. 528 § 2 k.p.k., w zażaleniu na zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji możliwe jest podniesienie zarzutów, które nie mogły stanowić przedmiotu odrębnego zażalenia w postępowaniu okołokasacyjnym, w tym okoliczności dotyczące odmowy wyznaczenia adwokata z urzędu do sporządzenia i podpisania kasacji. W zakresie badania zasadności zaskarżonego zarządzenia leży więc bez wątpienia kwestia zasadności odmowy wyznaczenia adwokata z urzędu, dokonanej zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego VI Wydziału Karnego-Odwoławczego Sądu Okręgowego w K. z dnia 7 stycznia 2013 r.
W ocenie Sądu Najwyższego zarządzenie to nie jest zasadne. Choć w zarządzeniu tym – stosownie do wytycznych Sądy Najwyższego zawartych w postanowieniu z dnia 21 listopada 2012 r. – wzięto pod uwagę okoliczności podniesione przez skazanego, a świadczące o jego sytuacji majątkowej, to w ocenie Sądu Najwyższego z okoliczności tych wywiedziono nietrafne wnioski.
Zdaniem Sądu Najwyższego, miesięczne dochody skazanego w wysokości 1306,72 zł, przy jednoczesnej konieczności poniesienia niezbędnych wydatków na utrzymanie, w tym kosztów mieszkania (choćby były ponoszone wspólnie z synem), żywności i leczenia, nie pozwalają na poczynienie oszczędności w kwotach wystarczających na pokrycie wydatków związanych z zatrudnieniem obrońcy z wyboru. Zdaniem Sądu Najwyższego zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia argumentacja, prowadząca do wniosku, że dochód we wskazanej wysokości jest wystarczający dla poniesienia kosztów obrony z wyboru bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymaniu skazanego (art. 78 k.p.k.) w sposób rażący lekceważy zasady doświadczenia życiowego i aktualne realia życia.
Z tych względów, wobec wadliwości zarządzenia z dnia 7 stycznia 2013 r., zasadne stało się uwzględnienie zażalenia i uchylenie: zaskarżonego zarządzenia z 3 dnia 23 kwietnia 2013 r. oraz zarządzenia z dnia 7 stycznia 2013 r. i przekazanie do ponownego rozpoznania kwestii wyznaczenia adwokata z urzędu do sporządzenia kasacji.
Wobec powyższego, orzeczono jak na wstępie.